Zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne: starosta, GITD, wypis i kary
Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia z art. 33 ustawy o transporcie drogowym: krajowego od starosty, międzynarodowego od GITD.

Przewóz na potrzeby własne to w ustawie o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy: nieodpłatny przewóz osób lub rzeczy, który przedsiębiorca wykonuje pomocniczo w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej, przy łącznym spełnieniu czterech warunków z art. 4 pkt 4. Takie przewozy „mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia” (art. 33 ust. 1). Zaświadczenie na przewozy krajowe wydaje starosta na czas nieokreślony, a na przewozy międzynarodowe – Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) na okres do 5 lat; podczas przewozu kontrolowany ma obowiązek mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z zaświadczenia (art. 87 ust. 2). Ustawy nie stosuje się do przewozu rzeczy na potrzeby własne pojazdami i zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej (DMC) nieprzekraczającej 3,5 t, a w przewozie osób – pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Za przewóz na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia kara wynosi 1000 zł.
Stan na 22 listopada 2026 r. Podstawą są: tekst jednolity ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2025 poz. 1490, obwieszczenie Marszałka Sejmu z dnia 20 października 2025 r.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 maja 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzoru zaświadczenia (Dz.U. 2025 poz. 717) oraz metryki tych aktów i rozporządzenia z 2014 r. w systemie ELI Kancelarii Sejmu – wszystko przeczytane 21 listopada 2026 r. Pięć ustaw zmieniających ustawę o transporcie drogowym, ogłoszonych po tym tekście jednolitym (Dz.U. 2025 poz. 1676, 1795 i 1843, Dz.U. 2026 poz. 982 oraz Dz.U. 2026 poz. 875, która wchodzi w życie 1 stycznia 2027 r.), nie zmienia przepisów opisanych niżej.
| Kwestia | Przepis | Treść |
|---|---|---|
| Obowiązek | art. 33 ust. 1 | przewozy drogowe na potrzeby własne – po uzyskaniu zaświadczenia |
| Zaświadczenie krajowe | art. 33 ust. 4 i 8 | wydaje starosta, na czas nieokreślony; przewozy wyłącznie na terytorium Polski |
| Zaświadczenie międzynarodowe | art. 33 ust. 5 i 8 | wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego, na okres do 5 lat; przewozy z przekroczeniem granicy, a także w kraju zgodnie z rodzajem przewozów określonych w zaświadczeniu |
| Bez obowiązku zaświadczenia | art. 33 ust. 2 | powszechne usługi pocztowe; podmioty niebędące przedsiębiorcami z art. 3 ust. 2 pkt 3 (z tym że w działalności wytwórczej w rolnictwie – rolnik w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników); przedsiębiorcy posiadający uprawnienia do wykonywania transportu drogowego |
| Ustawy nie stosuje się | art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b | przewóz osób na potrzeby własne pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą; przewóz rzeczy na potrzeby własne pojazdami i zespołami pojazdów o DMC nieprzekraczającej 3,5 t |
| Dokument podczas przewozu | art. 87 ust. 2 | wypis z zaświadczenia |
| Wzór | Dz.U. 2014 poz. 961, załączniki w brzmieniu Dz.U. 2025 poz. 717 | zaświadczenie i wypis – dwustronicowe dokumenty formatu A5 na papierze z zabezpieczeniami; obecne wzory od 4 lipca 2025 r. |
| Kary | art. 92a, zał. nr 3 lp. 1.4, zał. nr 4 lp. 1.5 | 1000 zł za przewóz bez wymaganego zaświadczenia; 500 zł za niewyposażenie kierowcy w wypis |
Co to jest przewóz na potrzeby własne (art. 4 pkt 4–6)
Art. 4 pkt 4 definiuje niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – jako każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, „przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej”. Definicja obejmuje przejazd spełniający łącznie cztery warunki:
- a) „pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników”;
- b) „przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi”;
- c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego „rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin”;
- d) przejazd „nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych”.
Ustawa rozróżnia dwa rodzaje takich przewozów. Niezarobkowy krajowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne „wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej” (art. 4 pkt 5), a niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne „wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej” (art. 4 pkt 6). Od tego rozróżnienia zależy, kto wydaje zaświadczenie.
Do 3,5 t i do 9 osób: kiedy ustawy nie stosuje się (art. 3 ust. 1)
Art. 3 ust. 1 wyłącza stosowanie ustawy do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów:
- „przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób” (pkt 1);
- o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony – „w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy” (pkt 2 lit. b).
Wyłączenie dla przewozu rzeczy dotyczy więc pojazdów i zespołów pojazdów o DMC do 3,5 t. Nie obejmuje przewozu rzeczy pojazdami lub zespołami pojazdów o DMC powyżej 3,5 t ani przewozu osób pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. Art. 3 ust. 1a stanowi jednak, że przepisy ustawy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami, prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej oraz przestrzegania przepisów dotyczących delegowania kierowców w transporcie drogowym.
Poczta, odpady, pomoc drogowa i podmioty niebędące przedsiębiorcami (art. 3 ust. 2)
Do czterech rodzajów przewozów „stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego” (art. 3 ust. 2). Są to przewozy wykonywane:
- w ramach powszechnych usług pocztowych;
- w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych;
- przez podmioty niebędące przedsiębiorcami;
- w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej.
Zwolnienia z obowiązku uzyskania zaświadczenia w art. 33 ust. 2 wymieniają z tej listy przewozy pocztowe (art. 3 ust. 2 pkt 1) i podmioty niebędące przedsiębiorcami (art. 3 ust. 2 pkt 3). Przewozów odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych ani pomocy drogowej (art. 3 ust. 2 pkt 2 i 4) art. 33 ust. 2 nie wymienia. Za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty art. 87 ust. 3 czyni odpowiedzialnym przedsiębiorcę lub podmiot z art. 3 ust. 2 wykonujący przewozy na potrzeby własne.
Kto nie potrzebuje zaświadczenia (art. 33 ust. 2)
„Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych” (art. 33 ust. 2):
- „w ramach powszechnych usług pocztowych”;
- „przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników”;
- „przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego”.
Warunki uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji wspólnotowej przedstawia artykuł Licencja przewoźnika drogowego: cztery warunki UE.
Kto wydaje zaświadczenie: starosta albo GITD (art. 33 ust. 4, 5 i 8)
| Kwestia | Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy | Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy |
|---|---|---|
| Zaświadczenie i wypisy wydaje | starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy określonej w rejestrze przedsiębiorców w KRS, a w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną – dla adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w CEIDG | Główny Inspektor Transportu Drogowego |
| Okres | na czas nieokreślony | na okres do 5 lat |
| Zakres | przewozy wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej | przewozy z przekroczeniem granicy; także niezarobkowy przewóz drogowy na terytorium Polski, zgodnie z rodzajem przewozów określonych w zaświadczeniu |
Co zawiera zaświadczenie i wniosek (art. 33 ust. 3, 6 i 7)
Zaświadczenie zawiera (art. 33 ust. 3):
- oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres;
- numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej (NIP);
- rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne;
- rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.
Wniosek o wydanie zaświadczenia zawiera (art. 33 ust. 6):
- informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1–4 i 6 oraz ust. 3 pkt 5 – są to przepisy o wniosku o licencję: oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedziba albo miejsce zamieszkania, informacja o wpisie do CEIDG albo numer w KRS, NIP, określenie rodzaju i zakresu transportu drogowego, określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych oraz wykaz pojazdów (marka, typ, rodzaj/przeznaczenie, numer rejestracyjny, numer VIN, wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem);
- „oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 1–4”;
- w przypadku pojazdu najmowanego – określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wraz z dokumentami z art. 11d ust. 2, czyli umową najmu pojazdu lub poświadczonym wyciągiem z tej umowy.
Pojazdem najmowanym przedsiębiorca z siedzibą w Polsce może wykonywać niezarobkowy krajowy i międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, jeżeli korzystanie z niego nie trwa dłużej niż przez „dwa kolejne miesiące w danym roku kalendarzowym od dnia zgłoszenia pojazdu do właściwego organu” (art. 11d ust. 1 pkt 2).
Art. 33 ust. 7 każe stosować odpowiednio art. 14 ust. 1, który nakłada na przewoźnika drogowego obowiązek zgłaszania organowi, który udzielił zezwolenia lub licencji, zmian danych (z art. 7a albo z art. 8) „nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania”.
Wzór zaświadczenia i wypisu
Wzory określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 4 lipca 2014 r. w sprawie wzoru zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz wypisu z tego zaświadczenia (Dz.U. 2014 poz. 961), zmienione w 2024 r. (Dz.U. 2024 poz. 1613). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 maja 2025 r. (Dz.U. 2025 poz. 717), wydane na podstawie art. 33 ust. 10 ustawy, nadało nowe brzmienie obu załącznikom: wzorowi zaświadczenia (załącznik nr 1) i wzorowi wypisu (załącznik nr 2). Ogłoszono je 3 czerwca 2025 r.; weszło w życie po upływie 30 dni od ogłoszenia, 4 lipca 2025 r.
Zarówno zaświadczenie, jak i wypis mają „formę dwustronicowego dokumentu formatu A5”. Opis zabezpieczeń w obu załącznikach wymienia papier zabezpieczony chemicznie, niewykazujący luminescencji w promieniowaniu ultrafioletowym, dwutonowy bieżący znak wodny i włókna zabezpieczające widoczne w promieniowaniu ultrafioletowym; w druku – tło giloszowe, elementy graficzne wykonane farbą aktywną w promieniowaniu ultrafioletowym i mikrodruki; ponadto element graficzny wykonany techniką suchego tłoczenia oraz numerację typograficzną wykonaną farbą aktywną w promieniowaniu ultrafioletowym.
Wypis podczas przewozu: jakie dokumenty ma kierowca (art. 87)
Podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany „jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli”, oprócz dokumentów wymaganych przy takim przewozie na podstawie art. 87 ust. 1, wypis z zaświadczenia (art. 87 ust. 2). Art. 87 ust. 1 wymienia na początku kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Przy międzynarodowych przewozach osób na potrzeby własne dochodzi formularz jazdy (pkt 2 lit. c), a przy przewozie rzeczy m.in. dokumenty związane z przewożonym ładunkiem (pkt 3) oraz – jeżeli są wymagane – dokumenty pojazdu najmowanego z art. 11d ust. 2 (pkt 3 lit. l).
Za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty „odpowiedzialni są” przedsiębiorca lub podmiot z art. 3 ust. 2 wykonujący przewozy na potrzeby własne (art. 87 ust. 3). Unijne wymagania dotyczące tachografu i karty kierowcy opisuje artykuł Tachograf cyfrowy i karta kierowcy.
Przewozy międzynarodowe: zezwolenie, formularz jazdy, rejestr GITD (art. 34)
- Międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne „może wymagać uzyskania odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią” (ust. 1).
- Do wniosku o takie zezwolenie przedsiębiorca dołącza zaświadczenie z art. 33 ust. 1, z zastrzeżeniem zwolnień z art. 33 ust. 2 (ust. 2).
- „Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27” (ust. 4).
- Główny Inspektor Transportu Drogowego „prowadzi rejestr podmiotów i pojazdów wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne” (ust. 5).
Unijne zasady międzynarodowych przewozów autokarowych, w tym przewozów na potrzeby własne, przedstawia artykuł Międzynarodowy przewóz autokarowy w Europie.
Kary i przewozy niezgodne z zaświadczeniem (art. 33 ust. 9 i 9a, art. 92a)
| Naruszenie | Kara | Kto podlega karze | Przepis |
|---|---|---|---|
| Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia | 1000 zł | podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem | art. 92a ust. 1, zał. nr 3 lp. 1.4 |
| Niewyposażenie kierowcy w wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne | 500 zł | zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym | art. 92a ust. 2, zał. nr 4 lp. 1.5 |
Art. 92a ust. 1 przewiduje karę od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie (z odrębnymi granicami dla pośrednictwa przy przewozie osób i krajowego transportu drogowego z art. 5b ust. 1), a ust. 2 – od 50 zł do 2000 zł. Suma kar z ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 12 000 zł (ust. 3, z wyjątkami dla tych samych dwóch przypadków), a suma kar z ust. 2 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli – 3000 zł (ust. 4). Budowę załączników nr 3 i 4 oraz limity kar z art. 92a ust. 3–5 opisuje tekst Kary w transporcie drogowym.
Przewozy niezgodne z wydanym zaświadczeniem mają skutki dla samego zaświadczenia:
- przy niezarobkowym przewozie krajowym właściwy starosta „w drodze decyzji, stwierdza nieważność zaświadczenia”, a wydanie nowego „jest możliwe po upływie 3 lat od dnia stwierdzenia nieważności poprzedniego zaświadczenia” (art. 33 ust. 9a);
- przy niezarobkowym przewozie międzynarodowym Główny Inspektor Transportu Drogowego „odmawia wydania nowego zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia” (art. 33 ust. 9).
Po zakończeniu przewozów: przechowywanie dokumentów (art. 33a)
W razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego podmiot z art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2 ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami wymienionymi w art. 4 pkt 22 – „przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowy”.
Czego ten tekst nie obejmuje
- Opłat za wydanie zaświadczenia i wypisów.
- Warunków, jakie muszą spełniać kierowcy (art. 39a ust. 1), oraz przepisów o czasie pracy kierowców.
- Przewozów zarobkowych: zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i licencji.
Krótkie odpowiedzi
- Kto wydaje zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne?
- Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy i wypisy z niego wydaje starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy określonej w KRS, a w przypadku przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną – dla adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej określonego w CEIDG, na czas nieokreślony. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy i wypisy wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego, na okres do 5 lat (art. 33 ust. 8 ustawy o transporcie drogowym).
- Czy przewóz rzeczy na potrzeby własne do 3,5 tony podlega ustawie o transporcie drogowym?
- Przepisów ustawy nie stosuje się do niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony (art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. b). W przewozie osób na potrzeby własne wyłączenie obejmuje pojazdy przeznaczone konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (art. 3 ust. 1 pkt 1). Przepisy ustawy stosuje się jednak do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami, prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej oraz przestrzegania przepisów dotyczących delegowania kierowców w transporcie drogowym (art. 3 ust. 1a).
- Czy rolnik potrzebuje zaświadczenia na potrzeby własne?
- Art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym zwalnia z obowiązku uzyskania zaświadczenia podmioty niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek ten „nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników”.
- Czy do transportu na potrzeby własne potrzebna jest licencja?
- Dla przewozów na potrzeby własne, do których ustawa o transporcie drogowym ma zastosowanie (wyłączenia określa art. 3 ust. 1), przewiduje ona zaświadczenie: przewozy te „mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia” (art. 33 ust. 1). Obowiązek ten nie dotyczy m.in. przewozów wykonywanych „przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego” (art. 33 ust. 2 pkt 3).
- Jakie dokumenty musi mieć kierowca przy przewozie na potrzeby własne?
- Oprócz dokumentów wymaganych przy danym przewozie na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym – m.in. karty kierowcy, wykresówek, zapisów odręcznych i wydruków z tachografu – kontrolowany ma mieć przy sobie i okazywać na żądanie wypis z zaświadczenia (art. 87 ust. 2). Przy międzynarodowym przewozie osób na potrzeby własne wymagany jest formularz jazdy (art. 34 ust. 4). Za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty odpowiada przedsiębiorca lub podmiot z art. 3 ust. 2 (art. 87 ust. 3).
- Jaka jest kara za przewóz na potrzeby własne bez zaświadczenia?
- 1000 zł – tyle wynosi kara za „wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia” (załącznik nr 3 lp. 1.4, art. 92a ust. 1). Za niewyposażenie kierowcy w wypis z zaświadczenia karze 500 zł podlegają zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, i każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym (załącznik nr 4 lp. 1.5, art. 92a ust. 2).
Źródła
- Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – tekst jednolity, Dz.U. 2025 poz. 1490 (obwieszczenie Marszałka Sejmu z dnia 20 października 2025 r.; art. 3, 4 pkt 4–6, 8, 11d, 14, 33, 33a, 34, 87, 92a, załączniki nr 3 i 4) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
- Ustawa o transporcie drogowym – metryka aktu, wykaz aktów zmieniających i wykonawczych (stan na 21 listopada 2026 r.) — Kancelaria Sejmu (ELI API)
- Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 maja 2025 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wzoru zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz wypisu z tego zaświadczenia, Dz.U. 2025 poz. 717 — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
- Dz.U. 2025 poz. 717 – metryka aktu (data ogłoszenia i wejścia w życie) — Kancelaria Sejmu (ELI API)
- Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 4 lipca 2014 r. w sprawie wzoru zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne oraz wypisu z tego zaświadczenia, Dz.U. 2014 poz. 961 – metryka aktu — Kancelaria Sejmu (ELI API)
- Ustawa z dnia 17 października 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2025 poz. 1676 (art. 3) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
- Ustawa z dnia 21 listopada 2025 r. o zdrowiu zwierząt, Dz.U. 2025 poz. 1795 (art. 110) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
- Ustawa z dnia 21 listopada 2025 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2025 poz. 1843 (art. 2) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
- Ustawa z dnia 11 czerwca 2026 r. o zmianie niektórych ustaw w celu uproszczenia procedur administracyjnych w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco, Dz.U. 2026 poz. 875 (art. 7) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
- Ustawa z dnia 29 maja 2026 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2026 poz. 982 (art. 4) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)