TruckBusWorld

Nacisk osi 11,5 t w Polsce: zakazy powyżej 10 t i 8 t, kary

Od 13 marca 2021 r. drogi publiczne w Polsce: 11,5 t na oś napędową; 10 t lub 8 t przy zakazie, 8 t na niektórych nawierzchniach. Kary 3000–20 000 zł.

Opublikowano · Zaktualizowano

Zardzewiała tablica z napisem 5 t i symbolem osi na tle drzew i pól w Opawicy
Yopic — CC0 1.0 (przycięte)

Od 13 marca 2021 r. po drogach publicznych w Polsce dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zakaz ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10 t albo powyżej 8 t może wprowadzić zarządca drogi znakiem drogowym na określonej drodze albo ustanowić rada gminy (miasta) uchwałą w strefie obejmującej co najmniej dwie drogi; na drogach o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa ustawa dopuszcza nacisk wyłącznie do 8 t. Za naruszenie zakazu lub przekroczenie nacisku dopuszczalnego na tych drogach wymierza się karę pieniężną od 3000 do 20 000 zł, zależnie od skali przekroczenia i od tego, czy kontrolujący stwierdzi jednoczesny przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V.

Stan na 18 listopada 2026 r. Podstawą jest ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w tekście jednolitym Dz.U. 2025 poz. 889, który w metryce aktu w systemie ELI Kancelarii Sejmu ma status „obowiązujący”. Po tym tekście jednolitym ogłoszono dwie nowelizacje ustawy: Dz.U. 2026 poz. 815 (dodaje art. 20i) i Dz.U. 2026 poz. 982 (zmienia art. 13, 13k, 13naa i 40a); żadna z nich nie zmienia art. 41–41e. Reformę z 2021 r. wprowadziła ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. (Dz.U. 2021 poz. 54). Teksty i metryki aktów odczytano 17 i 18 listopada 2026 r.

Nacisk pojedynczej osi napędowej na drogach publicznych w Polsce – przepisy ustawy o drogach publicznych (Dz.U. 2025 poz. 889), stan na 18 listopada 2026 r.
SytuacjaDopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowejPrzepis
Drogi publiczne – zasadado 11,5 tart. 41 ust. 1
Określona droga lub jej odcinek z zakazem wprowadzonym przez zarządcę drogi znakiem drogowymzakaz ruchu pojazdów o nacisku powyżej 10 t albo powyżej 8 tart. 41 ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1
Strefa obejmująca co najmniej dwie drogi, ustanowiona uchwałą rady gminy (miasta)zakaz ruchu pojazdów o nacisku powyżej 10 t albo powyżej 8 t; wartość określa uchwałaart. 41 ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 2, ust. 13
Drogi o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa, w tym kostkowa lub płytowawyłącznie do 8 t; zarządca drogi może znakiem podnieść wartość do 10 t albo 11,5 t dla niektórych użytkowników lub rodzajów pojazdów w przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia niezbędnego dojazdu do nieruchomości albo prowadzenia robót budowlanych na tej drodzeart. 41b ust. 1, 3 i 4
Drogowe przejścia graniczne na granicy zewnętrznej w rozumieniu kodeksu granicznego Schengen„mogą być wprowadzane zakazy ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej poniżej 11,5 t” – znakiem zarządcy drogiart. 41a
Autobusy, pojazdy ratownicze, służb, Sił Zbrojnych i inne wymienione w ustawiezakazów z art. 41 ust. 2 ani limitu 8 t z art. 41b ust. 1 nie stosuje sięart. 41 ust. 8, art. 41b ust. 2

Jaki nacisk na oś ciężarówki dopuszcza ustawa o drogach publicznych?

Art. 41 ust. 1 brzmi: „Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z uwzględnieniem art. 41a ust. 1 oraz z wyjątkiem określonym w art. 41b ust. 1.” Przepis nie rozróżnia kategorii dróg publicznych. Odrębne zasady zawierają art. 41 ust. 2–15 (zakaz wprowadzony znakiem zarządcy drogi albo uchwałą rady gminy), art. 41a (zakazy na drogowych przejściach granicznych na granicy zewnętrznej) i art. 41b (8 t na drogach o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa).

Art. 41–41e dotyczą wyłącznie nacisku pojedynczej osi napędowej. Limity dla pozostałych osi i zespołów osi zestawia kalkulator nacisku na oś, a unijne limity mas i nacisków z dyrektywy 96/53/WE opisuje artykuł Masy ciężarówek: DMC, masa całkowita zespołu pojazdów i naciski na osie. Co oznaczają zapisy 4x2, 6x2 czy 6x4 i ile osi jest napędowych – w tekście Układy osi ciężarówek.

Od kiedy na drogach publicznych dopuszcza się nacisk osi 11,5 t?

Nowe brzmienie art. 41 i przepisy art. 41a–41e wprowadziła ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2021 poz. 54): jej art. 1 pkt 2 stanowi, że „art. 41 otrzymuje brzmienie”, a pkt 3 dodaje po nim art. 41a–41e. Ustawę ogłoszono 11 stycznia 2021 r.; według art. 22 „wchodzi w życie po upływie 60 dni od dnia ogłoszenia”, z wyjątkiem kilku przepisów, które weszły w życie po 14 dniach. Metryka aktu w systemie ELI podaje datę wejścia w życie 13 marca 2021 r.

Przypis 1 do tytułu tej ustawy stanowi, że ustawa „uzupełnia wdrożenie dyrektywy Rady 96/53/WE” w zakresie art. 3 ust. 1 i art. 7 w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I, „w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej”.

Do poprzedniego brzmienia art. 41 odnosi się art. 20 tej ustawy. Dotyczy on znaków kierunku i miejscowości wskazujących numer i rodzaj (kategorię) drogi, oznaczających zarazem dopuszczalny nacisk pojedynczej osi pojazdu poruszającego się tą drogą, umieszczonych na drogach publicznych przed wejściem ustawy w życie. Takie znaki „mogą pozostać na drogach publicznych do czasu ustalenia organizacji ruchu przewidującej wymianę tych znaków”.

Zakaz powyżej 10 t albo 8 t: znak zarządcy drogi albo strefa z uchwały rady gminy

Art. 41 ust. 2 dopuszcza wprowadzenie albo ustanowienie zakazu ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10 t albo powyżej 8 t na dwa sposoby (ust. 3):

  • na określonej drodze publicznej lub jej odcinku – zakaz wprowadza właściwy zarządca drogi „za pośrednictwem znaku drogowego”;
  • w strefie obejmującej co najmniej dwie drogi publiczne lub ich odcinki – zakaz ustanawia właściwa rada gminy (miasta) „w drodze uchwały”.

Uchwała jest aktem prawa miejscowego i określa drogi objęte strefą, granice strefy oraz dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdów poruszających się po drogach w strefie (ust. 13). Ustanowienie strefy wymaga zgody organów zarządzających drogami i ruchem na drogach, które mają się w niej znaleźć. Organy te uzgadniają projekt uchwały w terminie 21 dni od jego otrzymania, a niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się za uzgodnienie (ust. 11–12). Granicę strefy oznacza się znakiem drogowym wskazującym dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej (ust. 15).

Zarządca drogi może, z zachowaniem zasad niedyskryminacji, zwolnić z zakazu wprowadzonego na drodze lub odcinku innych użytkowników drogi albo inne rodzaje pojazdów niż wymienione w ust. 8; informację o zwolnieniu umieszcza się na znaku drogowym (ust. 9). Rada gminy (miasta) może w uchwale określić wyjątki od zakazu w strefie dla innych użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów, z zachowaniem zasad niedyskryminacji i przejrzystości (ust. 14).

Art. 41e stanowi: „Na drogach publicznych nie stosuje się znaków ograniczających dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej innych niż określone w art. 41 ust. 3 pkt 1 i ust. 15 oraz w art. 41a ust. 2.”

Kiedy zakaz jest dopuszczalny

Zakaz może być wprowadzony albo ustanowiony wyłącznie na drodze lub odcinku spełniającym wymagania ust. 4 albo 5 (ust. 6), a strefa może obejmować wyłącznie takie drogi (ust. 10). Ust. 4 dotyczy dróg, których parametry techniczne lub stan techniczny konstrukcji nawierzchni jezdni nie są dostosowane do ruchu pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10 t albo powyżej 8 t, i które spełniają co najmniej jedną z przesłanek. Droga lub jej odcinek:

  • przebiega przez obszar, na którym znajduje się forma ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 lub 5 ustawy o ochronie przyrody, albo zabytek nieruchomy objęty formą ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 pkt 1 lub 1a ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, lub graniczy z takim obszarem (pkt 1 lit. a i c);
  • przebiega przez obszar, na którym znajduje się wyjście ze żłobka lub klubu dziecięcego, z przedszkola, ze szkoły lub placówki opiekuńczo-wychowawczej, do których uczęszczają dzieci w wieku do lat 15 (pkt 1 lit. b);
  • przebiega przez teren zwartej zabudowy mieszkaniowej (pkt 2);
  • przebiega przez uzdrowisko albo obszar ochrony uzdrowiskowej lub graniczy z nimi (pkt 3);
  • przebiega przez obszar górniczy lub graniczy z nim (pkt 4);
  • przebiega przez teren zagrożony ruchami masowymi ziemi lub teren, na którym występują te ruchy (pkt 5);
  • przebiega przy obiekcie budowlanym, dla którego wstrząsy lub drgania wynikające z ruchu pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 8 t mogą powodować uszkodzenie tego obiektu (pkt 6);
  • graniczy z obszarem, na którym znajduje się szpital, albo ze strefą ochronną Pomnika Zagłady (pkt 7).

Według ust. 5 zakaz jest dopuszczalny także na drogach, które „nie posiadają drogi dla pieszych, drogi dla pieszych i rowerów, wiaduktu lub tunelu dla pieszych albo pieszych i rowerów lub przejścia dla pieszych z sygnalizacją świetlną” oraz przebiegają przez obszar, na którym znajduje się wyjście ze żłobka, klubu dziecięcego, przedszkola, szkoły lub placówki wymienionych w ust. 4 pkt 1 lit. b.

Na jakich drogach nie można wprowadzić zakazu?

Art. 41 ust. 7 wyklucza wprowadzenie albo ustanowienie zakazu na:

  • drogach publicznych lub ich odcinkach wybudowanych lub przebudowanych z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej – przez okres 5 lat od dnia oddania drogi lub odcinka do użytkowania;
  • drogach publicznych lub ich odcinkach w transeuropejskiej sieci drogowej;
  • drogach krajowych lub ich odcinkach, z wyjątkiem dróg krajowych zarządzanych przez prezydentów miast na prawach powiatu.

8 t na drogach o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa

Art. 41b ust. 1 stanowi: „Po drogach publicznych o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa, w tym kostkowa lub płytowa, dopuszcza się wyłącznie ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 8 t.” Przepisu tego nie stosuje się do pojazdów wymienionych w art. 41 ust. 8, a więc m.in. do autobusów (ust. 2).

Na takich drogach zarządca drogi może, z zachowaniem zasad niedyskryminacji, podnieść dla niektórych użytkowników drogi lub rodzajów pojazdów dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej do 11,5 t albo 10 t, w przypadkach uzasadnionych koniecznością zapewnienia niezbędnego dojazdu do nieruchomości albo prowadzenia robót budowlanych na tej drodze. Robi to za pośrednictwem znaku drogowego (ust. 3–4).

Drogowe przejścia graniczne na granicy zewnętrznej

Art. 41a ust. 1 brzmi: „Na drogowych przejściach granicznych, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o ochronie granicy państwowej, znajdujących się na granicy zewnętrznej w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (…), mogą być wprowadzane zakazy ruchu pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej poniżej 11,5 t po drodze publicznej albo jej odcinku znajdujących się w zasięgu terytorialnym przejścia granicznego określonym zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 16 ust. 3a tej ustawy.” Taki zakaz wprowadza właściwy zarządca drogi za pośrednictwem znaku drogowego (ust. 2).

Autobusy i inne pojazdy, których zakaz nie dotyczy

Zakazów z art. 41 ust. 2 nie stosuje się do (art. 41 ust. 8):

  • autobusów;
  • pojazdów biorących udział w akcjach ratowniczych oraz przy bezpośredniej likwidacji skutków klęsk żywiołowych;
  • pojazdów zarządców dróg publicznych oraz podmiotów wykonujących na ich rzecz obowiązki zarządcy drogi z zakresu utrzymania dróg;
  • pojazdów Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Służby Ochrony Państwa, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Więziennej, Krajowej Administracji Skarbowej wykorzystywanych przez Służbę Celno-Skarbową oraz jednostek ochrony przeciwpożarowej, wykonujących zadania tych służb lub podmiotów;
  • pojazdów Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i państw sojuszniczych;
  • pojazdów Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz podmiotów wykonujących na jego rzecz zadania wynikające z ustawy – Prawo wodne.

Tych samych pojazdów nie dotyczy wartość 8 t z art. 41b ust. 1 (art. 41b ust. 2).

Kary za przekroczenie nacisku osi (art. 41d)

Za naruszenie zakazu z art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1 albo za przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej z art. 41b ust. 1 albo 3 wymierza się, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną (art. 41d ust. 1). Jej wysokość zależy od tego, o ile nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartość, oraz od tego, czy kontrolujący stwierdzi jednoczesne wykonywanie przejazdu po drodze publicznej pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V, o którym mowa w art. 64d ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, „albo z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu wskazanymi w tym zezwoleniu, w zakresie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej”.

Kary pieniężne z art. 41d ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych (Dz.U. 2025 poz. 889), stan na 18 listopada 2026 r.
Nacisk pojedynczej osi napędowej przekracza dopuszczalną wartośćKara, gdy kontrolujący nie stwierdzi jednoczesnego przejazdu pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V albo z przekroczonymi parametrami z tego zezwolenia (ust. 2)Kara, gdy kontrolujący stwierdzi taki przejazd (ust. 3)
nie więcej niż o 10%3000 zł12 000 zł
o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%6000 zł12 000 zł
o więcej niż 20%10 000 zł20 000 zł

Przekroczenie ustala się jako różnicę między naciskiem pojedynczej osi napędowej stwierdzonym przez kontrolującego a dopuszczalną wartością obowiązującą na danej drodze lub odcinku na podstawie zakazu albo zgodnie z art. 41b ust. 1 albo 3 (ust. 4). Przy ustalaniu kary według ust. 2 „nie bierze się pod uwagę zakresu przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej ponad 11,5 t” (ust. 5). Gdy przekroczenie stwierdzono na więcej niż jednej osi napędowej, karę ustala się według osi o największym przekroczeniu (ust. 6).

Przykład (wyliczenie): na drodze z zakazem ruchu pojazdów o nacisku osi powyżej 8 t oś napędowa o stwierdzonym nacisku 9 t przekracza dopuszczalną wartość o 1 t, czyli o 12,5%. To przedział z ust. 2 pkt 2 (6000 zł), a gdy kontrolujący stwierdzi jednoczesny przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V – przedział z ust. 3 pkt 1 (12 000 zł).

Wobec podmiotu wykonującego przejazd nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza się, „jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu lub zespołu pojazdów nie przekracza dopuszczalnej wielkości, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t w przypadku przewozu przez ten pojazd ładunków sypkich oraz drewna” (ust. 11).

Karę uiszcza się na wyodrębniony rachunek bankowy organu, który ją nałożył, wskazany w decyzji, w terminie 21 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (ust. 12). Środki z kar przekazuje się w terminie 7 dni od dnia uiszczenia kary do budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w zarządzaniu której znajduje się droga lub odcinek, na których stwierdzono naruszenie albo przekroczenie (ust. 13). Gdy karę należałoby nałożyć na zagraniczny podmiot z siedzibą albo miejscem zamieszkania w państwie, z którym Rzeczpospolita Polska nie jest związana umową lub porozumieniem o współpracy we wzajemnym dochodzeniu należności, albo gdy możliwość egzekucji należności nie wynika wprost z przepisów międzynarodowych oraz przepisów tego państwa, kontrolujący pobiera kaucję w wysokości odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej (ust. 14). W przypadku naruszenia zakazu z art. 41 ust. 2 albo art. 41a ust. 1 albo przekroczenia nacisku z art. 41b ust. 3 nie stosuje się art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń (ust. 15).

Kary za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, długości i szerokości pojazdu przewiduje załącznik nr 3 lp. 10 do ustawy o transporcie drogowym – zob. Kary w transporcie drogowym.

Kto kontroluje nacisk osi i kto nakłada karę

Do kontroli przestrzegania zakazów z art. 41 ust. 2 i art. 41a ust. 1 oraz nacisku z art. 41b ust. 1 i 3 są uprawnieni (art. 41c ust. 1): inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego, funkcjonariusze Policji, Straży Granicznej i Służby Celno-Skarbowej, osoby działające w imieniu zarządcy drogi – z wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – oraz strażnicy gminni (miejscy). Kontrolę przeprowadza się na zasadach działu V rozdziału 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a z kontroli sporządza się protokół (art. 41c ust. 2–3).

Decyzję o nałożeniu kary wydaje właściwy ze względu na miejsce kontroli organ Inspekcji Transportu Drogowego, Policji, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego albo zarządca drogi, z wyjątkiem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (art. 41d ust. 7). W przypadkach z ust. 2 decyzję wydaje ponadto, z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), komendant straży gminnej (miejskiej) (ust. 8). Gdy strażnik gminny (miejski) stwierdzi naruszenie i jednocześnie przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V albo z przekroczonymi parametrami z zezwolenia, przekazuje protokół organowi Inspekcji Transportu Drogowego (ust. 9).

Kara także dla załadowcy, nadawcy i spedytora

Według art. 41d ust. 10 karę nakłada się na podmiot wykonujący:

  • przejazd;
  • czynności ładunkowe, jeżeli wykonał je w sposób powodujący przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej w stosunku do wartości obowiązującej na podstawie zakazu albo art. 41b, „jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia albo przekroczenia”;
  • inne czynności związane z przejazdem pojazdu, „w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora”, na tym samym warunku.

Czego ten tekst nie obejmuje

Krótkie odpowiedzi

Jaki jest dopuszczalny nacisk osi na drogach w Polsce?
Po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t (art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w tym brzmieniu od 13 marca 2021 r.). Zarządca drogi może znakiem drogowym wprowadzić, a rada gminy (miasta) uchwałą ustanowić w strefie zakaz ruchu pojazdów o nacisku powyżej 10 t albo powyżej 8 t (art. 41 ust. 2–3); na drogach o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa ustawa dopuszcza do 8 t (art. 41b ust. 1). Odrębny przepis dotyczy drogowych przejść granicznych na granicy zewnętrznej (art. 41a).
Czy na drogach gminnych i powiatowych obowiązuje 8 t na oś?
Art. 41 ust. 1 dopuszcza na drogach publicznych 11,5 t na pojedynczą oś napędową i nie rozróżnia kategorii dróg. Zakaz ruchu pojazdów o nacisku powyżej 10 t albo 8 t obowiązuje na konkretnej drodze, gdy wprowadził go zarządca drogi znakiem drogowym, albo w strefie ustanowionej uchwałą rady gminy (miasta). Wartość 8 t wynika też z art. 41b ust. 1 dla dróg o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa, w tym kostkowa lub płytowa.
Ile wynosi kara za przekroczenie nacisku osi?
Kara dotyczy naruszenia zakazu wprowadzonego znakiem zarządcy drogi lub uchwałą rady gminy (miasta), zakazu na drogowym przejściu granicznym na granicy zewnętrznej albo przekroczenia nacisku dopuszczalnego na drogach o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa (art. 41d ust. 1). Według art. 41d ust. 2 ustawy o drogach publicznych 3000 zł przy przekroczeniu dopuszczalnej wartości nie więcej niż o 10%, 6000 zł przy przekroczeniu o więcej niż 10% i nie więcej niż 20% oraz 10 000 zł przy przekroczeniu o więcej niż 20%. Gdy kontrolujący stwierdzi jednoczesny przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii V albo z przekroczonymi parametrami z tego zezwolenia, kara wynosi 12 000 zł (do 20%) albo 20 000 zł (powyżej 20%) – ust. 3.
Czy zakaz nacisku osi dotyczy autobusów?
Zakazów ruchu pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej 10 t albo 8 t z art. 41 ust. 2 nie stosuje się do autobusów (art. 41 ust. 8 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), a limitu 8 t na drogach o nawierzchni innej niż bitumiczna, betonowa, kamienna lub klinkierowa – do pojazdów wymienionych w art. 41 ust. 8, a więc również do autobusów (art. 41b ust. 2).
Czy karę za nacisk osi może dostać załadowca albo spedytor?
Tak. Według art. 41d ust. 10 karę nakłada się nie tylko na podmiot wykonujący przejazd, lecz także na podmiot wykonujący czynności ładunkowe w sposób powodujący przekroczenie nacisku osi oraz na podmiot wykonujący inne czynności związane z przejazdem, w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora – jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia.
Na jakich drogach nie można wprowadzić zakazu 10 t albo 8 t?
Art. 41 ust. 7 wyklucza zakaz na drogach wybudowanych lub przebudowanych z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej – przez 5 lat od oddania do użytkowania, na drogach w transeuropejskiej sieci drogowej oraz na drogach krajowych, z wyjątkiem dróg krajowych zarządzanych przez prezydentów miast na prawach powiatu.

Źródła

  1. Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – tekst jednolity, Dz.U. 2025 poz. 889 (obwieszczenie Marszałka Sejmu z dnia 26 czerwca 2025 r.; art. 41–41e) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
  2. Dz.U. 2025 poz. 889 – metryka aktu (status „obowiązujący”, nowelizacje po tekście jednolitym) — Kancelaria Sejmu (ELI API)
  3. Ustawa z dnia 18 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2021 poz. 54 (art. 1, 20 i 22, przypis 1) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
  4. Dz.U. 2021 poz. 54 – metryka aktu (data wejścia w życie) — Kancelaria Sejmu (ELI API)
  5. Ustawa z dnia 29 maja 2026 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2026 poz. 982 (art. 1) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)
  6. Ustawa z dnia 29 maja 2026 r. o zmianie ustawy o zarządzaniu kryzysowym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2026 poz. 815 (art. 2) — Dziennik Ustaw RP, Kancelaria Sejmu (ELI)