Producenci naczep w Europie: właściciele, zakłady i dane podawane przez firmy

Spośród firm produkujących naczepy w Europie Schmitz Cargobull, Krone i Kögel to niemieckie przedsiębiorstwa rodzinne; Wielton Group, z siedzibą główną w Wieluniu w Polsce, ma spółkę dominującą notowaną na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie, a jej marki obejmują Fruehauf, Langendorf, Viberti, Cardi, Lawrence David i Guillén; austriacki Schwarzmüller figuruje zaś obecnie wśród spółek grupy Krone, po inwestycji, którą Krone ogłosił w czerwcu 2024 r. Obok nich działają specjaliści: Feldbinder w pojazdach silosowych i cysternach, Chereau w pojazdach chłodniczych oraz Goldhofer, Faymonville i Nooteboom w ładunkach ciężkich i nienormatywnych. Własne fabryki Schmitz Cargobull znajdują się w Niemczech, na Litwie, w Hiszpanii, Turcji, Rumunii i Zjednoczonym Królestwie; w roku obrotowym zakończonym 31 marca 2026 r. firma sprzedała ponad 47 000 pojazdów i podaje, że co czwarta przyczepa nowo zarejestrowana w Europie pochodzi od niej.

Stan na 27 października 2026 r. Tego dnia przeczytano: strony o firmie, historii lub lokalizacjach dziesięciu wymienionych poniżej producentów; komunikaty prasowe Schmitz Cargobull dotyczące pięciu lat obrotowych z okresu od 2018/19 do 2025/26 oraz jego zakładów i partnerstw; raport zrównoważonego rozwoju Krone za rok obrotowy 2024/2025; a także komunikaty o wynikach, prezentację wyników i kartę informacyjną Wielton Group za 2024 r. i pierwsze półrocze 2025 r.

Producenci w skrócie

Do czego służy każda zabudowa naczepy – kurtynowa, furgonowa, chłodnia, wywrotka, silos, podkontenerowa, niskopodwoziowa – wyjaśnia tekst rodzaje naczep; grupy stojące za ciągnikami siodłowymi opisano w tekście o tym, kto produkuje ciężarówki w Europie.

Schmitz Cargobull

W 1892 r. Franz Heinrich Schmitz przejął kuźnię ojca w Altenberge w regionie Münsterland. Firma zbudowała pierwszą przyczepę w 1935 r., a w grudniu 1998 r. zmieniła nazwę ze Schmitz-Anhänger na Schmitz Cargobull. Jest zarządzana przez rodzinę: rodziny Schmitz i Hoffmann są reprezentowane w Radzie Rodzinnej (Family Council), którą firma nazywa „the most important decision-making body in the company” (najważniejszym organem decyzyjnym w firmie).

Jej rok obrotowy 2025/26 trwał od 1 kwietnia 2025 r. do 31 marca 2026 r. Sprzedaż wzrosła do ponad 47 000 pojazdów z 42 620 rok wcześniej, a obroty do około 2,25 mld euro z 2,16 mld euro; EBITDA wyniosła 45,6 mln euro, a EBIT minus 13,3 mln euro. Na rok 2026/27 firma planuje sprzedać około 49 000 pojazdów. Jej wcześniejsze komunikaty liczą pojazdy wyprodukowane: około 63 500 w roku 2018/19, 46 124 w 2019/20, 42 470 w 2020/21, 61 082 w 2021/22 i 57 122 w 2022/23. Komunikat za 2025/26 podaje udział firmy w rynku w jednym wierszu: „25 percent market share: one in four newly registered trailers in Europe comes from Schmitz Cargobull” (25 proc. udziału w rynku: co czwarta nowo zarejestrowana przyczepa w Europie pochodzi od Schmitz Cargobull).

W Niemczech komunikaty wymieniają zakład naczep kurtynowych w Altenberge, w którym mieści się też centralna produkcja osi, oraz zakład chłodniczych zabudów furgonowych w Vreden, gdzie we wrześniu 2024 r. firma ogłosiła ponad 50 mln euro inwestycji w zdolności produkcyjne naczep chłodni i naczep furgonowych. Poza Niemcami największym zakładem jest według firmy zakład w Poniewieżu na Litwie, przejęty w 1999 r.; lokalizację w Saragossie w Hiszpanii otwarto w 2002 r., a w 2022 r. zyskała ona nowy, rozbudowany zakład o zdolności 60 sztuk dziennie na jednej linii produkcyjnej; zakład w Adapazarı w Turcji rozpoczął produkcję naczep kurtynowych w kwietniu 2017 r. i w tym samym roku dodał naczepy furgonowe i wywrotki; zakład w Manchesterze otwarto w 2021 r.; a zakład w Oradei w Rumunii rozpoczął działalność na początku 2026 r., produkując naczepy kurtynowe i wywrotki na rynek Europy Środkowej, a w przyszłości ma osiągnąć roczną zdolność do 4 000 pojazdów. Komunikat z 2024 r. podawał sieć produkcyjną jako „ten plants in Germany, Lithuania, Spain, England, Turkey, Slovakia and Australia” (dziesięć zakładów w Niemczech, na Litwie, w Hiszpanii, Anglii, Turcji, na Słowacji i w Australii); komunikat z września 2026 r. podaje „factories in Germany, Lithuania, Spain, Turkey, Romania and the UK” (fabryki w Niemczech, na Litwie, w Hiszpanii, Turcji, Rumunii i Zjednoczonym Królestwie).

Schmitz Cargobull objął też udziały w innych producentach. Ma 48 proc. udziałów w GT Trailers, rodzinnym producencie zabudów i przyczep o dużej kubaturze z regionu opolskiego. W kwietniu 2024 r. GRW, jako większościowy udziałowiec, i Schmitz Cargobull przejęli działalność przyczepową Van Hool wraz z jej pojazdami silosowymi i cysternami. Planowane pełne przejęcie specjalisty od konstrukcji lekkich Berger Fahrzeugtechnik we wrześniu 2026 r. nadal wymagało zgód regulacyjnych, a w lipcu 2026 r. Schmitz Cargobull nabył większościowy pakiet udziałów w australijskim producencie przyczep Freighter Group. Firma produkuje też transportowe agregaty chłodnicze do naczep chłodni, takich jak jej własny S.KO COOL.

Krone Commercial Vehicle Group

Krone zaczynał jako kuźnia założona przez Bernharda Krone w 1906 r., a w 1971 r. rozpoczął budowę pojazdów użytkowych w Werlte; według firmy kierowanie nią przejęło czwarte pokolenie rodziny. Jej holding, Bernard Krone Holding SE & Co. KG z siedzibą w Spelle, należy w całości do fundacji rodzinnej Bernard Krone i ma dwie operacyjne podgrupy: KRONE Agriculture SE w zakresie maszyn rolniczych i KRONE Commercial Vehicle SE. Za rok obrotowy od 1 sierpnia 2024 r. do 31 lipca 2025 r. cała grupa, łącznie z maszynami rolniczymi, wykazała przychody około 2,3 mld euro (rok wcześniej 2,4 mld euro), zysk przed opodatkowaniem 40,1 mln euro (107,0 mln euro) i 6 461 pracowników.

Według tego samego raportu część zajmująca się pojazdami użytkowymi produkuje naczepy, przyczepy, systemy nadwozi wymiennych i pojazdy specjalne w Werlte, Herzlake, Lübtheen i Dinklage w Niemczech, w Tire w Turcji, w Deurne w Holandii oraz w zakładach grupy Schwarzmüller. Zakład w Tire otwarto w 2013 r. z myślą o rynkach docelowych: Turcji, Bliskim Wschodzie, Azji Środkowej i Afryce. Do spółek grupy należą Brüggen w Herzlake, dostawca systemów nadwozi wymiennych, zabudów typu dryliner, pojazdów CEP i komponentów, zatrudniający około 870 pracowników; GIGANT w Dinklage, producent osi do przyczep, należący do grupy od 2013 r.; oraz Knapen w Deurne, producent przyczep z ruchomą podłogą, zatrudniający około 240 pracowników, którego wszystkie udziały Krone nabył w 2019 r. Celsineo, agregat chłodniczy do naczep chłodni, jest wspólną marką Krone i Liebherr.

Wielton Group i jej marki

Wielton został założony w styczniu 1996 r. w Wieluniu, gdzie grupa ma siedzibę główną; jej spółka dominująca, Wielton S.A., jest notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Strategia grupy jest, jak sama to ujmuje, „based on organic growth and acquisitions” (oparta na wzroście organicznym i przejęciach): Viberti i Cardi we Włoszech oraz Fruehauf we Francji w 2015 r., ze 100 proc. Fruehauf SAS od maja 2017 r., Langendorf w Niemczech w maju 2017 r., Lawrence David w Wielkiej Brytanii we wrześniu 2018 r. i Guillén Desarrollos Industriales w Hiszpanii w 2021 r. Grupa przedstawia się jako jeden z trzech największych producentów naczep, przyczep i zabudów samochodowych w Europie i podaje pięć centrów produkcyjnych w Europie oraz łącznie 204 000 wyprodukowanych naczep.

W 2024 r. sprzedaż grupy spadła do 14 503 sztuk z 20 954 w 2023 r., przy przychodach 2 104,8 mln zł (3 225,2 mln zł); jej komunikat o tych wynikach, z kwietnia 2025 r., podawał zatrudnienie na poziomie około 3 100 osób, w tym ponad 1 600 w Wieluniu. W pierwszym półroczu 2025 r. grupa sprzedała 7 563 sztuki, wobec 7 877 rok wcześniej, przy przychodach 1 035,1 mln zł.

Langendorf, który grupa określa jako firmę rodzinną z doświadczeniem sięgającym ponad 125 lat, produkuje w zakładzie o powierzchni 60 000 m² w Waltrop naczepy wywrotki i naczepy niskopodwoziowe, pojazdy do przewozu prefabrykowanych elementów betonowych i szkła oraz pojazdy specjalne. Zakład Fruehauf w Auxerre powstał w 1958 r., a według grupy Fruehauf wytwarza ponad 4 000 naczep rocznie. Viberti założono w Turynie w 1922 r., a Cardi w Weronie w 1919 r. Komunikaty Wieltonu wyróżniają zabudowy Lawrence David do dostaw do domu oraz przyczepy kurtynowe bez słupków, a Guillén, którego historia sięga 1895 r., produkuje przyczepy kurtynowe, furgonowe i podkontenerowe.

Wielton publikuje swoją pozycję na poszczególnych rynkach, mierzoną liczbą rejestracji. W pierwszym półroczu 2025 r. Fruehauf utrzymał pierwsze miejsce we Francji z udziałem 18,9 proc., grupa była trzecia w Polsce z 14,0 proc., a Lawrence David awansował na czwarte miejsce w Wielkiej Brytanii z 6,2 proc.

Kögel

Kögel powstał w Ulm w 1934 r., kiedy Franz Xaver Kögel przejął warsztat wozów swojego nauczyciela Georga Schmida; od 2009 r. właścicielem firmy jest Ulrich Humbaur. Jej siedziba główna i główny zakład produkcyjny znajdują się w Burtenbach w Bawarii, a dalsza produkcja – w Duingen w Niemczech i w Choceň w Czechach, gdzie powstaje dobre 350 ram tygodniowo. Strona firmy podaje zdolność produkcyjną około 13 000 przyczep rocznie, obroty około 380 mln euro, około 1 000 pracowników i udział eksportu około 80 proc., bez wskazania roku. Oferta obejmuje przyczepy plandekowe, takie jak Kögel Cargo, a także przyczepy furgonowe i chłodnie, systemy nadwozi wymiennych, wywrotki, naczepę podkontenerową PORT i pojazdy platformowe, a Kögel podaje, że jego pracownicy wyprodukowali „well over half a million vehicles” (znacznie ponad pół miliona pojazdów).

Schwarzmüller

Grupa Schwarzmüller wywodzi się z kuźni „Josef Schwarzmüller”, założonej w Pasawie w 1871 r. Jej siedziba główna i zakład produkcyjny Hanzing znajdują się we Freinbergu w Austrii, gdzie zakład założono w 1939 r.; w 1990 r. grupa dodała zakład w Dunaharaszti na Węgrzech, w 1993 r. w Žebráku w Czechach, a w 2020 r. przejęła Hüffermann Transportsysteme w Neustadt (Dosse) w Niemczech. Gdy grupa Krone ogłosiła swoją inwestycję 27 czerwca 2024 r., Schwarzmüllera przedstawiono jako grupę z rocznymi obrotami 390 mln euro, 1 950 pracownikami, czterema zakładami produkcyjnymi i oddziałami w dziewięciu innych krajach, produkującą ponad 150 typów pojazdów: lekkie przyczepy, naczepy wywrotki i cysterny, pojazdy niskopodwoziowe, pojazdy z ruchomą podłogą (walking floor) i do przewozu drewna, zabudowy samochodów ciężarowych oraz, z Hüffermann, pojazdy do przewozu kontenerów dla branży gospodarki odpadami. Ogłoszenie nie podało wielkości udziału Krone i stwierdzało, że rodzina właścicieli Paletar pozostanie w organach spółki i w działalności operacyjnej.

Specjaliści: silosy i cysterny, chłodnie, transport ciężki

Feldbinder został założony w 1975 r. przez Otto Feldbindera i Jana-Dirka Beckmanna w celu budowy zabudów silosowych, a od 1980 r. ma siedzibę główną w Winsen (Luhe); od 1 kwietnia 2018 r. firmą kieruje drugie pokolenie. Od końca 2011 r. produkuje wyłącznie w swoich dwóch zakładach w Niemczech: w Winsen, o powierzchni przemysłowej 116 000 m², gdzie przetwarza aluminium na pojazdy silosowe, oraz w Lutherstadt Wittenberg, o powierzchni 110 000 m², gdzie buduje cysterny dla przemysłu chemicznego, spożywczego i naftowego, kolejowe wagony silosowe, wagony cysterny i wagony do przewozu gazu oraz kontenery z aluminium, stali nierdzewnej i tytanu. Zatrudnienie podaje na 950 osób.

Chereau produkuje chłodnicze pojazdy ciężkie: naczepy, zabudowy samochodów ciężarowych i inne zabudowy chłodnicze. Jego strona główna podaje obroty 240 mln euro za 2025 r. oraz, bez wskazania roku, 3 404 wyprodukowane pojazdy, 52 proc. sprzedaży na eksport i udziały w rynku 42,2 proc. we Francji i 11,2 proc. w Europie; nie podaje, jaki segment mierzą te udziały.

Goldhofer, z siedzibą w Memmingen, zaczynał jako kuźnia w 1705 r. i jest własnością fundacji. Buduje pojazdy o ładowności od 25 t do ponad 15 000 t na ponad 100 000 m² powierzchni fabrycznej w Memmingen, gdzie pracuje ponad 990 z jego ponad 1 000 pracowników, i ma drugi obszar działalności, technikę lotniskową, do obsługi samolotów i ładunków. Podaje roczną sprzedaż na poziomie około 333 mln euro i stwierdza, że do 2025 r. dostarczył około 47 000 pojazdów do ponad 160 krajów.

Faymonville, niezależna firma rodzinna, która w ciągu sześciu pokoleń wyrosła z warsztatu kowalskiego, produkuje naczepy, przyczepy niskopodwoziowe, pojazdy modułowe i pojazdy samobieżne do ładunków od 5 t do 25 000 t i więcej. Jej sześć zakładów produkcyjnych znajduje się w Luksemburgu, który firma nazywa największym zakładem produkcyjnym grupy oraz swoim centrum technologii i rozwoju; w Belgii, jej centrum kompetencji w zakresie automatyzacji, robotyki i obróbki mechanicznej; w Polsce, głównym zakładzie MAX Trailer i głównym dostawcy podwozi pojazdów; we Włoszech, gdzie zakłady specjalizują się w pojazdach samobieżnych; oraz w USA. Podaje obroty 515 mln euro w 2025 r., ponad 1 530 pracowników i zdolność produkcyjną 3 500 jednostek pojazdów rocznie.

Nooteboom wywodzi się z kuźni, którą Willem Nooteboom otworzył w 1881 r. w Kethel koło Rotterdamu, i jest kierowany przez piąte pokolenie rodziny. W 2010 r. sprzedał marki Kennis i Floor i od tego czasu koncentruje się na nienormatywnym transporcie drogowym. Z siedziby głównej w Wijchen buduje przyczepy o ładowności od 20 do 200 ton, zatrudnia ponad 500 pracowników i ma obroty około 100 mln euro.

Zakłady według krajów

Co obejmują dane

Producenci liczą swoje dane na różne sposoby. Rok obrotowy Schmitz Cargobull trwa od 1 kwietnia do 31 marca, a Krone od 1 sierpnia do 31 lipca; Wielton raportuje według roku kalendarzowego, w złotych. Przychody i zatrudnienie Krone obejmują maszyny rolnicze, sprzedaż Goldhofera technikę lotniskową, a sztuki Wieltonu przyczepy rolnicze i zabudowy samochodów ciężarowych, Feldbinder zaś obok pojazdów drogowych buduje wagony kolejowe i kontenery. Komunikat Schmitz Cargobull za 2025/26 liczy pojazdy sprzedane, a wcześniejsze komunikaty – pojazdy wyprodukowane; Kögel i Faymonville podają zdolność produkcyjną, a Goldhofer narastającą liczbę dostarczonych pojazdów. Kögel, Nooteboom i Feldbinder nie przypisują swoim danym żadnego roku, a Goldhofer – swojej sprzedaży i zatrudnieniu; Faymonville i Chereau datują jedynie obroty, a dane Schwarzmüllera pochodzą z ogłoszenia z czerwca 2024 r. Udziały w rynku to oświadczenia samych producentów: 25 proc. Schmitz Cargobull dotyczy przyczep nowo rejestrowanych w Europie, udziały Wieltonu – rejestracji w poszczególnych krajach, a strona Chereau nie podaje, co mierzą jej udziały.