Kabiny aerodynamiczne i unijne przepisy o długości
Dyrektywa 96/53/WE ogranicza pojazd przegubowy do 16,50 m. Art. 8b i 9a pozwalają kabinie aerodynamicznej lub urządzeniu z tyłu przekroczyć ten limit, o ile dodatkowa długość nie daje ładunku.

Volvo podaje, że przód kabiny FH Aero wydłużono o 24 centymetry w porównaniu ze zwykłym Volvo FH. DAF opisuje nową kabinę wydłużoną z przodu o 160 mm. Mercedes-Benz mówi, że strumień powietrza w modelu Actros L ProCabin napotyka przód wydłużony o 80 milimetrów. Z tych trzech tylko DAF mówi, na jakiej podstawie prawnej. Przepis, który pozwala kabinie wyrosnąć ponad prawne maksimum, jednym tchem dodaje warunek – że przekroczenie nie może powodować wzrostu ładowności – i to właśnie ten warunek, w naszym odczytaniu, sprawia, że dodatkowe centymetry nie zamieniają się w dodatkową podłogę ładunkową. Obie części pochodzą z jednego miejsca: z przepisu, który dopuścił dłuższy nos, i z wpisanej w niego granicy.
Długości to tabela, a nie zasada
Dyrektywa Rady 96/53/WE ustala wymiary i mówi, kogo one wiążą, zanim powie, jakie są. Art. 1 ust. 1 lit. a) stosuje przepisy o wymiarach do pojazdów silnikowych kategorii M2 i M3 wraz z ich przyczepami kategorii O oraz do pojazdów silnikowych kategorii N2 i N3 wraz z ich przyczepami kategorii O3 i O4; art. 1 ust. 3 w całości wyłącza spod dyrektywy autobusy przegubowe zawierające więcej niż jedną część przegubową. Załącznik I opatruje pkt 1 nagłówkiem „Maksymalne dopuszczalne wymiary pojazdów, określone w art. 1 ust. 1 lit. a)”, a punkt ten w tekście skonsolidowanym z 14 sierpnia 2019 r. jest wykazem tych typów pojazdów z liczbą przy każdym z nich. Samochodu dostawczego w nim nie ma.
| Pojazd lub zespół pojazdów | Maksymalna długość |
|---|---|
| Pojazd silnikowy inny niż autobus | 12,00 m |
| Przyczepa | 12,00 m |
| Pojazd przegubowy | 16,50 m |
| Pociąg drogowy | 18,75 m |
| Autobus przegubowy | 18,75 m |
| Autobus z dwiema osiami | 13,50 m |
| Autobus z więcej niż dwiema osiami | 15,00 m |
| Autobus + przyczepa | 18,75 m |
Pkt 1.2 ustala szerokość na 2,55 m albo 2,60 m w przypadku nadbudówek pojazdów chłodni lub kontenerów chłodniczych bądź chłodniczych nadwozi wymiennych. Pkt 1.3 ustala wysokość na 4,00 m dla wszelkich pojazdów. Pkt 1.5 dodaje próbę zwrotności, którą musi przejść każdy z tych pojazdów: każdy pojazd silnikowy lub zestaw pojazdów w ruchu musi być zdolny do wykonania zakrętu w okręgu o promieniu zewnętrznym 12,50 m oraz promieniu wewnętrznym 5,30 m.
W odróżnieniu od części tego samego załącznika dotyczącej mas – omówionej w tekście o masach ciężarówek, DMC i GCW – która wiąże ruch międzynarodowy, te wymiary sięgają także przewozów krajowych. Art. 4 ust. 1 lit. a) zabrania państwom członkowskim dopuszczania do normalnego ruchu pojazdów służących krajowemu transportowi rzeczy, które nie odpowiadają pkt 1.1, 1.2, 1.4, 1.5, 1.6, 1.7, 1.8, 4.2 i 4.4; art. 4 ust. 1 lit. b) czyni to samo dla krajowego transportu osób w odniesieniu do pkt 1.1, 1.2, 1.4a, 1.5 i 1.5a. To, co zamyka art. 4 ust. 1, to jednak normalny ruch, a ustępy pod nim wskazują drogi obejścia. Art. 4 ust. 3 pozwala pojazdom lub zestawom pojazdów przekraczającym maksymalne wymiary poruszać się na podstawie specjalnych zezwoleń wydawanych w sposób niedyskryminujący lub na podstawie podobnych niedyskryminujących ustaleń uzgadnianych w poszczególnych przypadkach, jeżeli przewożą ładunki niepodzielne lub są przeznaczone do ich przewożenia. Art. 4 ust. 4 pozwala państwu członkowskiemu dopuścić wymiary odbiegające od pkt 1.1, 1.2, 1.4 do 1.8, 4.2 i 4.4 przy niektórych operacjach transportu krajowego, które nie ograniczają w sposób znaczący międzynarodowej konkurencji – to ustęp, który definiuje i dopuszcza koncepcję modułową, a więc podstawa prawna długich zestawów krajowych, których istnienia czytelnik tabeli by się nie spodziewał. Art. 4 ust. 5 dopuszcza lokalne próby pojazdów zbudowanych w oparciu o nowe technologie lub koncepcje, które nie mogą spełnić wymagań dyrektywy. A art. 4 ust. 7 pozwalał państwom członkowskim utrzymać w ruchu do 31 grudnia 2020 r. istniejące wcześniej autobusy przekraczające pkt 1.1, 1.2, 1.5 i 1.5a – to okno już się zamknęło. Tabela sięga przewozów krajowych, ale art. 4 nie pozostawia jej szczelnej.
Dwie furtki w tej tabeli, wycięte w 2015 r.
Dyrektywa (UE) 2015/719 dodała do dyrektywy 96/53/WE dwa artykuły i nie są one symetryczne.
Art. 9a ust. 1 dotyczy przodu i najpierw podaje swój cel: poprawę efektywności energetycznej, w szczególności w odniesieniu do aerodynamicznych własności kabin, a także bezpieczeństwa na drodze. Pojazdy lub zespoły pojazdów, które spełniają wymogi określone w art. 9a ust. 2 i są zgodne z ramami homologacji typu, mogą przekraczać maksymalne długości przewidziane w pkt 1.1, pod warunkiem że ich kabiny zapewniają lepsze własności aerodynamiczne, efektywność energetyczną i większe bezpieczeństwo; nadal muszą spełniać wymogi pkt 1.5; a przekroczenie jakichkolwiek maksymalnych długości nie może powodować wzrostu ładowności tych pojazdów.
Art. 8b ust. 1 dotyczy tyłu, z tym samym wstępnym celem poprawy efektywności energetycznej. Pojazdy lub zespoły pojazdów wyposażone w urządzenia aerodynamiczne, które spełniają wymogi określone w art. 8b ust. 2 i 3 i które są zgodne z ramami homologacji typu, mogą przekraczać maksymalne długości przewidziane w pkt 1.1, aby umożliwić instalację takich urządzeń w tylnej części; nadal muszą spełniać wymogi pkt 1.5; a jakiekolwiek przekroczenie maksymalnych długości nie może powodować wzrostu długości ładowania. Z żadnego z tych odstępstw nie może skorzystać pojazd, który po prostu wozi samo wyposażenie.
Te dwa warunki nie są takie same. Artykuł o kabinie chroni ładowność; artykuł o urządzeniach tylnych chroni długość ładowania, a omówione niżej przepisy o homologacji typu egzekwują je w różny sposób. Co ustawodawca chciał w ten sposób uzyskać, motyw 2 decyzji (UE) 2019/984 mówi wprost: ze względu na maksymalną dopuszczalną długość pojazdów określoną w dyrektywie 96/53/WE poprawa aerodynamiki kabin była niemożliwa do uzyskania bez ograniczenia ładowności pojazdów, w związku z czym wprowadzono odstępstwo.
Oba odstępstwa nie zaczęły obowiązywać jednocześnie
Państwa członkowskie musiały transponować dyrektywę (UE) 2015/719 do 7 maja 2017 r. W brzmieniu, w jakim go przyjęto, art. 9a ust. 3 odraczał następnie odstępstwo dla kabin do upływu trzech lat od transpozycji lub rozpoczęcia stosowania niezbędnych zmian w przepisach o homologacji typu – daty, której nikt nie mógł wpisać do kalendarza. Decyzja (UE) 2019/984 usunęła tę niepewność dwoma posunięciami: zastąpiła art. 9a ust. 3 brzmieniem „Ust. 1 stosuje się od dnia 1 września 2020 r.” i zobowiązała Komisję do zapewnienia homologacji typu takich pojazdów do dnia 1 listopada 2019 r.
Art. 8b ust. 5 wciąż ma formę warunkową: ust. 1 stosuje się od dnia transpozycji lub rozpoczęcia stosowania niezbędnych zmian i po przyjęciu aktów wykonawczych, o których mowa w art. 8b ust. 4. Te akty wykonawcze istnieją. Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1916 z dnia 15 listopada 2019 r. ustanawia przepisy operacyjne dla urządzeń tylnych, a rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/349, przyjęte 2 marca 2020 r., zmieniło je, ponieważ – słowami samej Komisji – w odniesieniu do warunków operacyjnych na niektórych obszarach miejskich lub międzymiastowych jego przepisy były niezgodne z art. 8b ust. 3 dyrektywy. Korekta była właśnie tak wąska: rozporządzenie zmieniające zastąpiło jeden ustęp, art. 3 ust. 1, a jego własny tytuł zawiera to samo zastrzeżenie.
Ramy, do których odsyła dyrektywa, zostały uchylone
Zarówno art. 8b ust. 2, jak i art. 9a ust. 2 wymagają homologacji „w ramach dyrektywy 2007/46/WE”. Ta dyrektywa już nie obowiązuje. Art. 88 rozporządzenia (UE) 2018/858 uchylił ją ze skutkiem od dnia 1 września 2020 r. i stanowi, że odesłania do niej odczytuje się jako odesłania do rozporządzenia. To ta sama data, od której zaczął być stosowany art. 9a ust. 1.
Warstwa techniczna pod spodem przesunęła się jeszcze dwukrotnie. Rozporządzenie Komisji (UE) 2019/1892 wpisało pierwsze wymogi homologacji typu dla wydłużonych kabin i urządzeń aerodynamicznych do rozporządzenia (UE) nr 1230/2012; art. 18 rozporządzenia (UE) 2019/2144 uchylił następnie rozporządzenie 1230/2012, wraz z rozporządzeniem (WE) nr 661/2009 i szeregiem innych aktów, ze skutkiem od dnia rozpoczęcia stosowania tego rozporządzenia, który jego art. 19 wyznacza na 6 lipca 2022 r.; a wymogi znajdują się obecnie w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/535, stosowanym od tej daty. Czytelnik, który idzie wyłącznie za nazwami wydrukowanymi w skonsolidowanej dyrektywie, dochodzi do uchylonego aktu.
Co wydłużona kabina naprawdę musi spełnić
Przepisem właściwym jest załącznik XIII część 2 sekcja D rozporządzenia (UE) 2021/535, która obejmuje kategorie N2 i N3 i ustala zwykłą maksymalną długość na 12,00 m. Pkt 1.4.1 otwiera następnie drzwi: jeżeli powierzchnia przednia miejsca kabiny – obejmująca wszystkie wystające elementy zewnętrzne, np. podwozie, zderzak, osłony kół i koła – jest w pełni zgodna z parametrami obrysu trójwymiarowego, a długość przestrzeni ładunkowej nie przekracza 10,5 m, pojazd może przekroczyć tę maksymalną długość.
Tak oto sprawdzalne staje się to, że przekroczenie „nie może powodować wzrostu ładowności”: warunek dotyczy zabudowy, a nie pojazdu. Sekcja A tego samego załącznika definiuje długość przestrzeni ładunkowej jako odległość od najbardziej wysuniętego do przodu punktu wewnętrznego do najbardziej wysuniętego do tyłu punktu wewnętrznego przestrzeni ładunkowej, mierzoną poziomo w płaszczyźnie wzdłużnej pojazdu – pomiar, który zakłada istnienie przestrzeni ładunkowej. W naszym odczytaniu pkt 1.4.1 ciągnik siodłowy nie ma więc między czym mierzyć, a limit działa w przypadku samochodów ciężarowych jednoczłonowych, gdzie 10,5 m wyznacza, gdzie kończy się zabudowa, niezależnie od tego, jak daleko do przodu sięga kabina. Rozporządzenie nie mówi tego wprost; to wniosek, który wymusza definicja, i jest to nasz wniosek.
Sam obrys jest geometrią, a własne odesłanie rozporządzenia do niego nie trafia. Pkt 1.4.1 odsyła czytelnika do „sekcji I”. Sekcja I tego załącznika nosi tytuł „Badanie zderzeniowe wyposażenia i urządzeń aerodynamicznych”: pozioma siła o wartości maksymalnie 4 000 N ± 400 N, przykładana kolejno do dwóch punktów na najdalej wysuniętej do tyłu zewnętrznej krawędzi urządzenia tylnego, bez słowa o nachyleniu czy zwężaniu. Parametry znajdują się w sekcji J, zatytułowanej „Trójwymiarowy obrys kabiny”, a sekcja J kończy się odesłaniem w przeciwną stronę – kabina, która nie spełnia jej warunków, „nie spełnia parametrów obrysu trójwymiarowego, o którym mowa w sekcji D pkt 1.4.1”. Oba przepisy powołują się na siebie nawzajem przez niezgodną literę i w naszym odczytaniu błędna jest litera w pkt 1.4.1; czytelnik, który pójdzie za odesłaniem, by je sprawdzić, powinien spodziewać się, że trafi na badanie zderzeniowe.
Sekcja J stanowi, co następuje. Strefę oceny wyznacza się na całej maksymalnej szerokości kabiny, na głębokość 200 mm do tyłu od najbardziej wysuniętego do przodu punktu kabiny na wysokości 2 000 mm lub mniejszej nad podłożem, z dolną granicą na poziomie podłoża i górną na wysokości 2 000 mm. W jej obrębie płaszczyzna odchylona do tyłu od pionu o 3 stopnie obraca się wokół podstawowej linii obrysu na wysokości 1 000 mm i żaden punkt powierzchni przedniej nie może leżeć przed nią. Dwie kolejne płaszczyzny pionowe ustawia się pod kątem 20 stopni po obu stronach wzdłużnej płaszczyzny symetrii – 40 stopni od siebie – i żaden punkt powierzchni przedniej nie może leżeć na zewnątrz nich. Nachylenie i zwężanie wyrażone jako kąty: zaokrąglony nos nie jest wyborem stylistycznym, lecz kształtem, który mieści się w tych płaszczyznach.
Kabina wciąż musi przeprowadzić pojazd przez okrąg z pkt 1.5, co jest kwestią rozstawu osi i układu osi, a nie nadwozia. A art. 9a ust. 2 lit. b) wymienia szczególnie zagrożonych użytkowników dróg i zmniejszenie martwych pól w polu widzenia kierowcy wśród kwestii, które Komisja musiała uwzględnić – troskę, która później powraca jako obowiązek z określoną datą wśród obowiązkowych systemów wspomagania kierowcy.
Urządzenia tylne zależą od progu 500 mm
Sekcja D pomija urządzenie tylne przy określaniu długości, po czym nakłada warunki w dwóch stopniach. Urządzenia nieprzekraczające 500 mm w pozycji użytkowej i urządzenia dłuższe mają ten sam rdzeń: nie mogą zwiększać użytkowej długości przestrzeni ładunkowej; muszą uzyskać homologację typu zgodną z rozporządzeniem, czego pkt 1.3.1.1.1 i 1.3.1.2.1 wymagają tymi samymi słowami po obu stronach progu; muszą dać się zablokować zarówno w pozycji złożonej, jak i w pozycji użytkowej; złożone podczas postoju nie mogą przekraczać maksymalnej dozwolonej szerokości o więcej niż 25 mm z każdej strony ani długości o więcej niż 200 mm, przy czym te 200 mm są dozwolone tylko od wysokości co najmniej 1 050 mm nad podłożem, tak aby pojazd pozostał zdatny do transportu intermodalnego; a operator musi móc je przestawić siłą ręczną nieprzekraczającą 40 daN. Powyżej 500 mm dochodzą badania wytrzymałości: 200 daN ± 10%, przyłożone statycznie przy maksymalnym nacisku 2,0 MPa, w górę, w dół, w lewo i w prawo w pozycji użytkowej i ponownie do tyłu w pozycji złożonej, bez zwolnienia układu blokady. Granica 500 mm pochodzi z samej dyrektywy: art. 8b ust. 2 wymaga, aby urządzenie przekraczające tę długość uzyskało homologację przed wprowadzeniem do obrotu, i nie mówi nic o krótszych. Rozporządzenie wykonawcze, które dziś zawiera szczegóły, wymaga homologacji obu stopni, więc tylna owiewka (boat-tail) o długości 400 mm nie jest częścią homologowaną w mniejszym stopniu niż owiewka o długości 900 mm.
Brzmienie zależy od klasy pojazdu, zamiast być napisane raz. W przypadku pojazdów N2 i N3 oraz przyczep kategorii O urządzenie nie może zwiększać „użytkowej długości przestrzeni ładunkowej”. W przypadku M2 i M3 to samo zdanie w sekcji C mówi o „ogólnej użytkowej przestrzeni ładunkowej”. Tylną owiewkę autokaru mierzy się względem luku bagażowego; tylną owiewkę przyczepy – względem podłogi ładunkowej.
Używanie urządzeń uregulowano osobno. Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1916 urządzenia muszą znajdować się w pozycji zamkniętej w sytuacjach, w których konieczne jest zwrócenie szczególnej uwagi – podczas manewrowania, cofania lub parkowania, gdy pojazd jest zaparkowany, oraz podczas załadunku lub rozładunku – a także przez cały czas transportu intermodalnego, podczas którego nie mogą wystawać więcej niż 25 mm z każdej strony, a całkowita szerokość wraz z nimi nie może przekraczać 2 600 mm. Uszkodzone lub źle działające urządzenia muszą pozostawać w pozycji zamkniętej lub, w miarę możliwości, zostać niezwłocznie usunięte. W brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2020/349 państwa członkowskie mogą zakazać ruchu z urządzeniami w pozycji użytkowej na obszarach miejskich lub międzymiastowych, na których maksymalne dopuszczalne prędkości wynoszą 50 km/h lub mniej i na których mogą być obecni szczególnie zagrożeni użytkownicy dróg.
Na co producenci przeznaczyli to odstępstwo
Wszystkie opublikowane długości dotyczą przodu, a podane obok nich wartości procentowe nie mierzą tego samego. Volvo umieszcza nos FH Aero 24 centymetry przed nosem standardowego FH. Osobno podaje, że ciężarówka może ograniczyć zużycie energii i emisje nawet o 5%, i przypisuje to lepszej aerodynamice wraz z nowymi technologiami, takimi jak jej Camera Monitor System – kamery zamiast lusterek zewnętrznych, co w ogóle nie jest środkiem związanym z odstępstwem od długości – z przypisem, który uzależnia wynik od prędkości jazdy, korzystania z tempomatu, specyfikacji pojazdu, ładunku, ukształtowania terenu, doświadczenia kierowcy, konserwacji i pogody. DAF podaje wydłużenie o 160 mm z przodu kabiny New Generation oraz 330 mm dodatkowej długości z tyłu kabiny w XG i XG+ na przestrzeń wewnętrzną i deklaruje o 10% lepszą efektywność paliwową dla całej generacji. Mercedes-Benz wydłużył przód ProCabin o 80 milimetrów i przypisuje oszczędność paliwa sięgającą trzech procent swoim działaniom aerodynamicznym traktowanym łącznie. Jedna wartość obejmuje aerodynamikę plus nową technologię, druga całą generację pojazdów, trzecia zestaw działań aerodynamicznych. Żadna z nich nie jest zyskiem z samego nosa.
Żaden z trzech nie wymienia dyrektywy 96/53/WE z numeru, ale DAF wprost wskazuje źródło swojej swobody: jego komunikat prasowy mówi, że Komisja Europejska wprowadziła nowe przepisy dotyczące mas i wymiarów, opisuje New Generation jako w pełni zgodną z ich celami, mówi, że XG i XG+ czerpią z nich maksymalne korzyści, i opisuje przód jako połączenie projektu z obrysem wyznaczonym przez przepisy. Volvo i Mercedes-Benz opisują kształt, nie wymieniając żadnego aktu. U wszystkich trzech jest to ten sam kształt i jest to kształt, na który pozwalają dyrektywa i rozporządzenie (UE) 2021/535 – różnice między rodzinami kabin to różnice w tym, jak każdy producent wykorzystał wspólne odstępstwo, i przekładają się one bezpośrednio na koszt eksploatacji na kilometr.
Jak to wygląda w dokumentach
Wydłużoną kabinę się deklaruje, a nie wnioskuje się o niej. W pojeździe N2 lub N3 rozporządzenie (UE) 2021/535 wymaga od producenta umieszczenia symbolu „96/53/EC ARTICLE 9 A COMPLIANT” na tabliczce znamionowej, poniżej lub obok obowiązkowych napisów i na zewnątrz prostokąta, który je obejmuje, znakami o wysokości nie mniejszej niż 4 mm, oraz powtórzenia tego tekstu w „uwagach” w świadectwie zgodności, tak aby trafił do dokumentów rejestracyjnych. Dodatek do świadectwa homologacji typu UE w części 3 tego samego załącznika zawiera trzy osobne pola tak/nie – art. 8b, art. 9a i art. 10b, czyli dodatkowa masa dla pojazdów napędzanych paliwem alternatywnym i pojazdów bezemisyjnych – a pojazd może mieć dowolną ich kombinację.
Jednej długości nic z tego nie dotyka. Ani art. 8b, ani art. 9a nie wymienia załącznika I pkt 1.6, czyli 12,00 m od osi sworznia sprzęgu siodłowego do tyłu naczepy, które w rzeczywistości decydują o tym, jaką podłogę ładunkową dostaje kupujący. Tylko art. 10c wymienia pkt 1.6, i to wyłącznie po to, by dopuścić 15 cm więcej dla kontenerów i nadwozi wymiennych o długości 45 stóp w operacjach transportu intermodalnego. Nos urósł; podłoga ładunkowa nie drgnęła.
Krótkie odpowiedzi
- Dlaczego kabina aerodynamiczna może być dłuższa niż prawne maksimum?
- Art. 9a dyrektywy Rady 96/53/WE, dodany dyrektywą (UE) 2015/719, pozwala pojazdom, których kabiny zapewniają lepsze własności aerodynamiczne, efektywność energetyczną i większe bezpieczeństwo, przekraczać maksymalne długości przewidziane w załączniku I pkt 1.1. Artykuł dodaje, że przekroczenie jakichkolwiek maksymalnych długości nie może powodować wzrostu ładowności tych pojazdów.
- Czy dłuższa kabina zabiera przewoźnikowi długość ładunkową?
- Nie, i nie może też żadnej dodać. W przypadku pojazdów N2 i N3 załącznik XIII część 2 sekcja D pkt 1.4.1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/535 dopuszcza dodatkową długość tylko wtedy, gdy długość przestrzeni ładunkowej nie przekracza 10,5 m, a powierzchnia przednia jest zgodna z trójwymiarowym obrysem kabiny.
- Od kiedy stosuje się przepis o kabinach aerodynamicznych?
- Od 1 września 2020 r. Art. 9a ust. 3 pierwotnie wyznaczał tę datę na trzy lata po transpozycji zmian w przepisach o homologacji typu; decyzja (UE) 2019/984 zastąpiła to stałą datą i zobowiązała Komisję do zapewnienia homologacji typu do dnia 1 listopada 2019 r.
- Jak długie może być tylne urządzenie aerodynamiczne?
- Art. 8b ust. 2 dyrektywy 96/53/WE wymaga, aby urządzenia o długości przekraczającej 500 mm uzyskały homologację przed wprowadzeniem do obrotu, ale zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2021/535 urządzenie po każdej stronie tego progu musi uzyskać homologację typu zgodną z tym rozporządzeniem. W autobusach M2 i M3, pojazdach ciężarowych N2 i N3 oraz przyczepach kategorii O urządzenie każdej z tych wielkości, złożone podczas postoju, może przekraczać maksymalną dozwoloną długość o nie więcej niż 200 mm, a szerokość o nie więcej niż 25 mm z każdej strony.
- Jakie oznaczenie nosi wydłużona kabina?
- W pojeździe N2 lub N3 rozporządzenie (UE) 2021/535 wymaga od producenta umieszczenia na tabliczce znamionowej symbolu „96/53/EC ARTICLE 9 A COMPLIANT” znakami o wysokości nie mniejszej niż 4 mm oraz powtórzenia tego tekstu w „uwagach” w świadectwie zgodności.
Modele wymienione w tym artykule
Źródła
- Council Directive 96/53/EC, consolidated text of 14 August 2019 — Articles 4, 8b, 9a, 10c and Annex I — EUR-Lex, European Union
- Directive (EU) 2015/719 amending Council Directive 96/53/EC — EUR-Lex, European Union
- Decision (EU) 2019/984 on the time limit for the special rules on maximum length for aerodynamic cabs — EUR-Lex, European Union
- Commission Implementing Regulation (EU) 2021/535 — Annex XIII, masses and dimensions — EUR-Lex, European Union
- Commission Implementing Regulation (EU) 2019/1916 on the use of rear aerodynamic devices — EUR-Lex, European Union
- Commission Implementing Regulation (EU) 2020/349 amending Implementing Regulation (EU) 2019/1916 in respect of operational conditions in certain urban or interurban areas — EUR-Lex, European Union
- Regulation (EU) 2018/858 on the approval and market surveillance of motor vehicles — Article 88 — EUR-Lex, European Union
- Commission Regulation (EU) 2019/1892 amending Regulation (EU) No 1230/2012 as regards elongated cabs and aerodynamic devices — EUR-Lex, European Union
- Regulation (EU) 2019/2144 on type-approval requirements as regards general safety — Articles 18 and 19 — EUR-Lex, European Union
- The Volvo FH Aero is here — a new benchmark for energy efficient heavy-duty trucks — Volvo Trucks
- DAF is starting the future with New Generation XF, XG and XG+ — DAF Trucks N.V.
- Mercedes-Benz Actros L ProCabin: focus on aerodynamics, efficiency and driver comfort — Daimler Truck Newsroom