Ömrünü tamamlamış araçlar: (AB) 2026/1738 sayılı Tüzük kamyon, otobüs ve römorklar için ne anlama geliyor

Araç tasarımına ilişkin döngüsellik gereklilikleri ve ömrünü tamamlamış araçların yönetimi hakkındaki (AB) 2026/1738 sayılı Tüzük, 8 Temmuz 2026’da kabul edildi ve 24 Temmuz 2026’da AB Resmî Gazetesi’nde (Official Journal) yayımlandı; şehir içi ve şehirlerarası otobüsleri (M2 ve M3 kategorileri), kamyonları (N2 ve N3) ve römorkları (O) ilk kez AB’nin ömrünü tamamlamış araç kurallarının kapsamına alıyor. Bu araçlara 1 Eylül 2031’den itibaren ve yalnızca kısmen uygulanıyor (Madde 2). O tarihten itibaren atık hâline gelmiş bir kamyon, otobüs veya römork bir yetkili işleme tesisine (authorised treatment facility) ya da bir toplama noktasına teslim edilmek zorunda; temel parçalar eksik olmadıkça veya araca atık eklenmedikçe teslim son sahip için ücretsiz. Tesis bir imha belgesi (certificate of destruction) düzenliyor, aracı zararlı maddelerden arındırıyor (depollution) ve parçalamadan (shredding) önce bataryaları, elektrikli tahrik motorlarını (e-drive motors), katalitik konvertörleri, jantları ve lastikleri söküyor; üreticiler genişletilmiş üretici sorumluluğu (extended producer responsibility) taşıyor; kullanılmış bir araç ise AB’den ancak atık değilse ve yola elverişliyse çıkabiliyor. Otomobiller ve hafif ticari araçlar için yazılmış geri dönüştürülebilirlik oranları, geri dönüştürülmüş içerik kotaları, Dijital Döngüsellik Araç Pasaportu (Digital Circularity Vehicle Passport) ve geri dönüşüm hedefleri bu kategorilere uygulanmıyor.

26 Ekim 2026 itibarıyla durum. Bu sayfa, (AB) 2026/1738 sayılı Tüzüğün AB Yayın Ofisi’nden (Publications Office) 24 ile 26 Ekim 2026 tarihleri arasında İngilizce olarak, Almanca, İspanyolca, Fransızca, İtalyanca ve Lehçe sürümleriyle birlikte alınan Resmî Gazete metnine dayanır. Madde numaraları Tüzüğün kendi numaralarıdır. Tüzük kapsamında kabul edilen Komisyon tasarrufları burada ele alınmıyor.

Kamyonlar, otobüsler ve römorklar neden şimdi kapsama giriyor

Ömrünü tamamlamış araçlara ilişkin 2000/53/AT sayılı Direktif ile araçların yeniden kullanılabilirliği, geri dönüştürülebilirliği ve geri kazanılabilirliğine ilişkin 2005/64/AT sayılı Direktif yalnızca binek otomobillere (M1) ve hafif ticari araçlara (N1) uygulanır; Tüzüğün gerekçe 10’u bu araçların payını “approximately 85 % of all vehicles registered in the Union” (Birlik’te tescil edilmiş tüm araçların yaklaşık %85’i) olarak verir. Gerekçe şöyle devam eder: kamyonlar, otobüsler ve römorklar “are not subject to any Union legislation concerning their eco-design and management at their end-of-life phase” (ekotasarımları ve ömürlerinin sonundaki yönetimleri bakımından hiçbir Birlik mevzuatına tabi değildir). Aynı gerekçe, bu araçlara otomobillere uygulanan rejimin neden tamamıyla uygulanmadığını da açıklar: bu tür araçların ömürlerinin sonunda nasıl işlendiğine dair kapsamlı bilgi yoktur. Gerekçenin onlara genişlettiği kurallar şunlardır: toplama, yetkili işleme tesislerine zorunlu teslim, zararlı maddelerden arındırma, belirli parçaların parçalamadan önce zorunlu olarak sökülmesi, parçalama atıklarının düzenli depolanma koşulları, parçaların sökülmesine ilişkin imalatçı bilgileri ve genişletilmiş üretici sorumluluğu.

İhracat kuralları da bu araçları kapsar; çünkü ihraç edilen kullanılmış araçlarla ilgili sorunlar “as studies show, larger vehicles” (araştırmaların gösterdiği gibi, daha büyük araçları) da ilgilendirir (gerekçe 12). Daha geç tarihin nedenini gerekçe 116 verir: bu kategorilere uygulama “should be deferred in order to provide sufficient time for operators to comply with the new requirements” (işletmecilere yeni gerekliliklere uymaları için yeterli süre tanımak amacıyla ertelenmelidir); özellikle bu tür araçları zararlı maddelerden arındırıp işleyebilecek işleme tesislerinin izinleri bakımından.

2000/53/AT sayılı Direktif 1 Eylül 2028’den, 2005/64/AT sayılı Direktif ise 31 Ağustos 2032’den itibaren geçerli olmak üzere yürürlükten kaldırılmıştır (Madde 57). Tüzük yayımlanmasını izleyen yirminci gün yürürlüğe girmiştir ve genel olarak 1 Eylül 2028’den itibaren uygulanır (Madde 59).

Hangi araçlar, hangi tarihten itibaren

Madde 2(1)(c), Tüzüğü 1 Eylül 2031’den itibaren tip onayına ilişkin (AB) 2018/858 sayılı Tüzüğün Madde 4(1)’inde belirtilen M2, M3, N2, N3 ve O kategorisindeki araçlara ve ömrünü tamamlamış araçlara uygular; kategorilerin kendisi M, N ve O araç sınıfları sayfasında açıklanıyor. Aynı kategorilerdeki özel amaçlı araçlar aynı tarihte kapsama girer (Madde 2(1)(d)), ancak daha dar bir kurallar kümesiyle: bu kategorilerin diğer araçlarına uygulanmayan hükümlere ek olarak Madde 2(5), onlara Madde 7, 11, 14, 15, 17 ila 19, 36 ve 37(1)’i ve ihracat bölümünü, yani Madde 38 ila 46’yı uygulamaz; Madde 5 de onlara uygulanmaz (Madde 2(6)(b)) ve üreticilerinin mali katkıları yalnızca toplamayı ve zararlı maddelerden arındırmayı karşılar (Madde 20(3)).

Tamamen Tüzüğün dışında kalanlar (Madde 2(2)) şunlardır: küçük seriler hâlinde üretilen araçlar, yalnızca silahlı kuvvetlerin kullanımı için üretilmiş veya uyarlanmış araçlar, 2014/45/AB sayılı Direktifte tanımlanan tarihî öneme sahip araçlar (bu statüyü korudukları sürece), Ek II’deki usule göre resmî olarak özel kültürel öneme sahip olduğu kabul edilen araçlar, karavan römorkları ve küçük hacimli bir imalatçı tarafından üretilen M2, M3, N2, N3 veya O kategorisindeki özel amaçlı araçlar.

Bir kamyon veya otobüs aşamalı olarak üretildiğinde, Madde 4 ila 13, çok aşamalı tip onayında (multi-stage type-approval) tip onayı alan ve temel araç (base vehicle) dışında kalan parçalara uygulanmaz; Tüzüğün geri kalanı, ilgili kategoriye uygulandığı ölçüde bunlara da uygulanır (Madde 2(6)(a)).

M2, M3, N2, N3 ve O kategorilerine ne uygulanıyor

Madde 2(3) bu kategorilere uygulanmayan hükümleri sayar; Madde 2(6) diğerlerinden bazılarının kapsamını daraltır.

Madde 47 ila 50 kapsamındaki denetimler, yaptırımların uygulanması, cezalar ve raporlama bu kategorilere yalnızca onlara uygulanan yükümlülükler bakımından uygulanır (Madde 2(6)(i)).

Maddelere yazılmış tarihler

Birkaç madde kendi başlangıç tarihini taşır, 1 Eylül 2029: imalatçıların bilgi verme yükümlülüğü (Madde 11(1)), genişletilmiş üretici sorumluluğu (Madde 16(1)), parçalama kuralları (Madde 27(1)), parçaların zorunlu olarak sökülmesi (Madde 29(1)), ticareti yapılan kullanılmış parçaların etiketlenmesi (Madde 31(1)) ve düzenli depolama yasağı (Madde 34). M2, M3, N2, N3 ve O kategorileri için ise kapsam hükmü olan Madde 2(1)(c) 1 Eylül 2031’i belirler.

Bunlar arasında ağır kategorileri kendisi adıyla anan tek madde Madde 27(1)’dir. 1 Eylül 2029’dan itibaren parçalama işlemi yapan işletmeciler, parçalama veya kesme için kendilerine teslim edilen ömrünü tamamlamış araçların ya da N2, N3, M2, M3 ve O kategorisindeki ömrünü tamamlamış araçların “large structural parts and components from the chassis or bodywork” (şasiden veya karoseriden gelen büyük yapısal parçalar ve bileşenler) kısmının zararlı maddelerden arındırılmış, Madde 29 uyarınca sökülmesi gereken parçalarından ayrılmış ve imha belgesinin bir kopyasıyla birlikte gelmiş olmasını istemek zorundadır. Bu sayfa için okunan metin, bu tarihin Madde 2(1)(c)’deki 1 Eylül 2031 tarihiyle nasıl ilişkilendiğini söylemiyor.

İki tarih daha ileridedir. Madde 7, 1 Eylül 2032’den itibaren tip onayı alan yeni araç tiplerini ilgilendirir; aynı günden itibaren Madde 55, (AB) 2018/858 sayılı Tüzüğün Ek II’sini, G13 “Circularity” (Döngüsellik) kalemi (AB) 2026/1738 sayılı Tüzüğe atıf yapacak şekilde değiştirir (Ek XI, Madde 59(2)).

Ücretsiz teslim ve imha belgesi

Ömrünü tamamlamış araç hâline gelen bir aracın sahibi ve sahip adına hareket eden her işletmeci, aracı “without undue delay” (gereksiz gecikme olmaksızın) bir yetkili işleme tesisine veya bir toplama noktasına teslim etmek zorundadır (Madde 24(1)). Araçta temel parçalar eksik olmadıkça veya araca atık eklenmedikçe teslim son sahip için ücretsizdir (Madde 24(2)). Temel parçalar özellikle elektrikli tahrik motorları, elektrikli araç bataryaları, motorlar ve birden fazla büyük karoser parçasıdır (Madde 24(3)). Son sahip, bir profesyonel işletmecinin bataryayı (AB) 2023/1542 sayılı Tüzüğe uygun olarak ele aldığını belgelerse eksik bir çekiş bataryası ücretsiz teslimi sona erdirmez (Madde 24(4)); sigorta şirketlerince teknik tam hasar (technical total loss) ilan edilen araçlar ise temel parçaları eksik olsa bile ücretsiz teslim edilir (Madde 24(5)).

Üreticiler ya da onlar adına hareket eden üretici sorumluluğu kuruluşları (producer responsibility organisations), her üye devletin tüm topraklarını kapsayan, ömrünü tamamlamış araçları menşelerinden bağımsız olarak kabul eden ve onarımlardan çıkan atık parçaları toplayan toplama sistemleri kurar (Madde 23(2) ve (3)). Kendisi işleme tesisi olmayan bir toplama noktası izne ihtiyaç duyar ve her aracı teslim alındıktan sonraki iki ay içinde bir yetkili işleme tesisine aktarmak zorundadır (Madde 23(5)).

Teslim anında yetkili işleme tesisi, son sahibe elektronik biçimde ve Ek X’teki şablona uygun bir imha belgesi düzenler ve ulusal makamlara elektronik olarak bildirimde bulunur (Madde 25(1) ve (2)). Tescil makamları bir aracın kaydını “only after receiving the certificate of destruction” (ancak imha belgesini aldıktan sonra) siler (Madde 25(4)); bir üye devlette düzenlenen belge diğer tüm üye devletlerde tanınır (Madde 25(5)).

Kullanılmış bir araç ne zaman atık sayılır

Ömrünü tamamlamış araç, 2008/98/AT sayılı Direktif uyarınca veya Ek I’e göre atık olan araçtır (Madde 3(2)). Ek I Kısım A, bir aracı ölçütlerinden herhangi birini karşıladığında ömrünü tamamlamış araç sayar; bunlar arasında şunlar vardır: araç, parçalarının yeniden kullanımı için parçalara ayrılmış veya sökülmüştür; motor veya yolcu bölmesi tamamen tahrip olacak ölçüde yanmıştır; gösterge panelinin üstüne kadar suya batmıştır; direksiyon, fren, süspansiyon veya sayılan diğer bileşenleri ya da şasisi veya gövdesi teknik olarak ne onarılabilir ne de değiştirilebilir durumdadır; bir toplama noktasına veya işleme tesisine teslim edilmiştir; ya da bir sigortacı onu teknik tam hasar ilan etmiştir. Kısım B gösterge niteliğindeki ölçütleri sayar; örneğin eksik bir VIN ya da güncel değere eklendiğinde aracın onarım sonrası tahmini piyasa değerini aşan onarım maliyetleri. Bunlardan biri geçerliyse, bağımsız bir otomotiv uzmanının yaptığı teknik değerlendirme bir muayene belgesi (roadworthiness certificate) için gereken onarımları belirler, araç sahibi aracı elden çıkarıp çıkarmayacağına karar verir ve bu değerlendirmeden sonraki beş yıl içinde muayene belgesi almamış bir araç ömrünü tamamlamış araç sayılır.

AB içinde kullanılmış araç satan bir ekonomik işletmeci, olası alıcılara aracın ömrünü tamamlamış araç olmadığını gösteren belgeleri sunar: 2014/45/AB sayılı Direktif uyarınca yola elverişli olduğunun kanıtı veya Ek I’e göre yapılmış bir değerlendirme (Madde 36(1)). Özel satıcılar bu belgeye yalnızca bir sigortacı aracı ekonomik tam hasar ilan etmişse ya da satış fiziksel teslim olmaksızın tamamen çevrim içi yapılıyorsa ihtiyaç duyar (Madde 36(2)). Kaza hasarını değerlendiren sigortacılar aracın ömrünü tamamlamış araç olup olmadığını da değerlendirir (Madde 37(1)). Periyodik muayeneler ve muayene belgesinin kendisi araç muayenesi ve yol kenarı denetimi sayfasında açıklanıyor.

İşleme: zararlı maddelerden arındırma ve parçalamadan önce sökülen parçalar

Ömrünü tamamlamış araçları işleyen her işletme 2008/98/AT sayılı Direktif uyarınca izin almak zorundadır (Madde 15(1)). Yetkili işleme tesisi bir aracı teslimden sonraki 12 ay içinde işler (Madde 26(2)) ve teslimden sonraki 30 gün içinde, başka herhangi bir işlemden önce zararlı maddelerden arındırır (Madde 28(1)). Ek VIII Kısım B, nelerin çıkarılacağını sayar: yakıt; motor, transmisyon, şanzıman, hidrolik direksiyon ve hidrolik yağları; soğutma sıvıları, antifriz, fren hidrolikleri, soğutucu akışkanlar, dizel egzoz sıvıları ve diğer tüm sıvılar veya gazlar. Hava yastıkları, sıvılaştırılmış petrol gazı ve sıkıştırılmış doğal gaz tankları, hidrojen tankları ve potansiyel olarak patlayıcı diğer parçalar etkisiz hâle getirilir (Ek VIII Kısım B, nokta 3); bataryalar ayrıca sökülür (Madde 28(4)). Elektrikli araçları işleme izni olan bir tesis, hasarlı olduğundan şüphelenilen bir çekiş bataryasını teslimden sonraki 24 saat içinde değerlendirir ve batarya yangınlarına karşı donatılmış ayrı bir karantina alanında tutar (Ek VIII Kısım A, nokta 4).

Tesis, parçalama veya sıkıştırmadan önce Ek VIII Kısım C’de sayılan parçaları söker (Madde 29(1)). M2, M3, N2, N3 ve O kategorileri için on dokuz kalemden sekizi uygulanır (Madde 2(6)(h)):

• batarya yönetim sistemleri, araç üstü şarj cihazları ve muhafazaları dahil elektrikli araç bataryaları (kalem 1);
• LMT bataryaları (kalem 2), SLI bataryaları (kalem 3) ve taşınabilir bataryalar (kalem 4);
• muhafazaları, ilgili kontrol üniteleri ve kablolaması dahil elektrikli tahrik motorları (kalem 5);
• katalitik konvertörler (kalem 7);
• jantlar (kalem 10) ve lastikler (kalem 11).

Yeniden kullanım, yeniden üretim (remanufacturing) veya yenileme (refurbishment) potansiyeli olan parçalar tahribatsız biçimde sökülür; tesisin, beklenen gelirin karşılayamayacağı orantısız maliyetler olduğunu göstermesi hâli bunun dışındadır (Madde 29(1)). Bu sekiz kalemin hiçbiri Kısım C’de Madde 29(2)’deki parçalama sonrası muafiyetten yararlanabilir olarak işaretlenmemiştir. Bataryalar daha sonra Batarya Tüzüğü’nün Madde 70’ine göre işlenir (Ek VIII Kısım F); bu Tüzüğün kamyon ve otobüs bataryalarından ne istediği kamyon ve otobüsler için AB Batarya Tüzüğü sayfasında anlatılıyor.

Sökülen parçalar yeniden kullanım, yeniden üretim, yenileme veya geri dönüşüm için değerlendirilir; yeniden kullanıma, yeniden üretime veya yenilemeye uygun olanlar parçanın adı ve onu söken tesisle etiketlenir (Madde 30, Ek VIII Kısım D). 1 Eylül 2029’dan itibaren parçalama kalıntıları, Ek VIII Kısım G’deki metal ve organik karbon sınırlarını aşıyorsa düzenli depolama sahasına gönderilemez (Madde 34).

İmalatçıların sağlaması gerekenler

Tip onayı almış yeni araç tipleri için imalatçılar atık yönetimi işletmecilerine, teknik bilgi yayıncılarına ve onarım-bakım işletmecilerine Ek VI’da sayılan bilgilere “unrestricted, standardised and non-discriminatory access” (sınırsız, standartlaştırılmış ve ayrımcı olmayan erişim) sağlar (Madde 11(1)). Bu bilgiler, başka bir Birlik mevzuatı kapsamında zaten erişilebilir değilse, elektrikli araç bataryalarını ve batarya paketlerini, Ek VIII Kısım B’deki sıvıları içeren parçaları, Ek VIII Kısım C’deki parçaları, belirli kritik hammaddeleri içeren parçaları ve kodlaması başka bir araçta onarılmalarını, bakımlarını veya değiştirilmelerini engelleyen dijital kodlu parçaları kapsar. Bir çekiş bataryası için Ek VI orijinal ekipman numarasını, konumu, ağırlığı, kimyasal yapıyı, güvenli deşarj talimatlarını, sökme ve değiştirmeye ilişkin teknik talimatları ve gereken aletleri ister. İmalatçılar bilgileri iletişim platformları üzerinden ücretsiz sağlar; ancak bilgileri erişilebilir kılmanın fiilî idari maliyetlerini karşılayan makul ve orantılı ücretler alabilir (Madde 11(3)). Tip onayı mevzuatı kapsamında onarım bilgilerine zaten uygulanan erişim kuralları onarım bilgisine erişim hakkı sayfasında anlatılıyor.

İmalatçılar ayrıca acil durum hizmetlerine kurtarma ve acil müdahale kılavuzları sunar (Madde 11(2)); kamyon ve otobüs imalatçılarının bugün yayımladıkları kurtarma kartları ve acil müdahale kılavuzları sayfasında toplanmış durumda.

Madde 7 bu kategorilere yalnızca Kısım C’nin 1, 3, 4 ve 5 numaralı kalemleri için uygulanır: elektrikli araç bataryaları, SLI bataryaları, taşınabilir bataryalar ve elektrikli tahrik motorları (Madde 2(6)(d)). 1 Eylül 2032’den itibaren tip onayı alan yeni bir tipteki her araç, bu parçaların işleme tesislerince sökülmesini engellemeyecek (Madde 7(1)) ve işleme tesislerinin veya onarım-bakım işletmecilerinin elektrikli araç bataryalarını, batarya paketlerini ve elektrikli tahrik motorlarını kullanım ve atık aşamalarında kolayca ve tahribatsız biçimde söküp değiştirebileceği şekilde tasarlanmalıdır (Madde 7(2)). “Manufacturers shall not hinder the removal and replacement of vehicle parts and components using software updates, unless otherwise provided for in Union law” (İmalatçılar, Birlik hukukunda aksi öngörülmedikçe, araç parçalarının ve bileşenlerinin sökülmesini ve değiştirilmesini yazılım güncellemeleriyle engelleyemez) (Madde 7(5)).

Üretici sorumluluğu

Üretici (producer), bir aracı bir üye devlette ilk kez mesleki olarak piyasada bulunduran her imalatçı, ithalatçı veya dağıtıcıdır (Madde 3(23)). Üreticiler bu araçlar için genişletilmiş üretici sorumluluğu taşır: araçlar ömrünü tamamladığında toplanmalarını ve işlenmelerini sağlarlar (Madde 16). Bunu bireysel olarak, iflası da kapsayan bir teminatla ya da yetkilendirilmiş bir üretici sorumluluğu kuruluşu aracılığıyla yapabilirler (Madde 17, 18 ve 20(4)). Her üye devlet 31 Ağustos 2029’a kadar bir üretici sicili kurar veya mevcut bir sicili kullanır; bir üretici bir üye devlette araçları ancak orada sicile kaydolduktan sonra piyasada bulundurabilir (Madde 19).

Üreticinin mali katkıları; işletmecilerin kullanılmış parçalardan, zararlı maddelerden arındırılmış araçlardan ve ikincil hammaddelerden elde ettiği gelir dikkate alınarak toplama, taşıma ve işleme maliyetlerini, ayrıca farkındalık kampanyalarını, Madde 25’teki bildirim sistemini ve idari maliyetleri karşılar (Madde 20(1)). Gerekçe 10, üretici sorumluluğunun bu kategorilere “covering the costs of their collection and depollution at their end-of-life” (ömürlerinin sonunda toplanma ve zararlı maddelerden arındırılma maliyetlerini karşılayacak şekilde) uygulanması gerektiğini söyler. Aşamalı olarak tip onayı alan bir araçta temel aracın üreticisi tamamlanmış aracın üreticisi sayılır ve çok aşamalı tip onayında tip onayı alan diğer parçaların imalatçılarından, zararlı maddelerden arındırma ve parça sökme maliyetleriyle sınırlı orantılı katkılar alabilir; mikro işletmeler bu katkılardan muaftır (Madde 20(5)).

1 Eylül 2031’den itibaren kullanılmış araç ihracatı

“From 1 September 2031, used vehicles to be exported shall be subject to the controls and requirements laid down in this Chapter” (1 Eylül 2031’den itibaren ihraç edilecek kullanılmış araçlar bu Bölümde belirlenen denetimlere ve gerekliliklere tabidir) (Madde 39(1)). Kullanılmış bir araç ancak ömrünü tamamlamış araç değilse ve “roadworthy at the date of lodging the export declaration” (ihracat beyannamesinin verildiği tarihte yola elverişli) ise ihraç edilebilir; özel kültürel öneme sahip olduğu kabul edilen araçlar bunun dışındadır (Madde 39(3)). Her araç için gümrük makamlarına VIN, aracın en son tescil edildiği üye devlet ve bu koşulların karşılandığını teyit eden bir beyan iletilir (Madde 39(4)).

Gümrük makamları yola elverişliliği Komisyonun MOVE-HUB sistemi aracılığıyla ulusal araç sicillerine göre otomatik olarak kontrol edecektir (Madde 40 ve 46). Komisyon MOVE-HUB’a ilişkin uygulama tasarruflarını 30 Eylül 2028’e kadar kabul eder; bu tasarrufların kabulünden itibaren ulusal siciller iki yıl içinde, MOVE-HUB ise dört yıl içinde AB Gümrük Tek Pencere Sertifika Değişim Sistemi’ne (EU Customs Single Window Certificates Exchange System) bağlanacaktır (Madde 46). Gümrük bağlantısı çalışana kadar gümrük makamları yetkili makamlarla bilgi alışverişinde bulunur ve iş birliği yapar (Madde 39(5)). Uygunluktan şüphe etmek için makul gerekçeler varsa gümrük makamları aracın ihracat için serbest bırakılmasını (release) askıya alır (Madde 42); yetkili makam dört iş günü içinde askının sürdürülmesini istemezse veya serbest bırakmayı onaylarsa araç serbest bırakılır (Madde 43(1)). Gümrük makamları MOVE-HUB bağlantısı üzerinden çıkışı, aracın en son tescil edildiği üye devletin tescil makamına bildirir; o makam ihracatı sicile işler (Madde 43(3)).

Ömrünü tamamlamış bir araç, sevkiyatı (AB) 2024/1157 sayılı Tüzüğe uygunsa başka bir üye devlette veya AB dışında işlenebilir (Madde 35(1)).

Komisyon neyi gözden geçirecek

Komisyon 31 Aralık 2035’e kadar Tüzüğün uygulanmasına ilişkin bir rapor sunar (Madde 56(1)). Rapor, M2, M3, N2, N3 ve O kategorileri bakımından “the need to extend the scope of this Regulation, in particular provisions of Chapters II and III, as well as Chapter IV Section II” (bu Tüzüğün kapsamını, özellikle Bölüm II ve III ile Bölüm IV’ün II. Kısmının hükümlerini genişletme ihtiyacını), yani döngüsellik gerekliliklerini, imalatçıların yükümlülüklerini ve üretici sorumluluğu kısmını; çok aşamalı tip onayıyla onaylanan araçlara ilişkin kapsamı; ve geri dönüşüm hedeflerinin Madde 33’ün kapsamadığı kategorilere genişletilmesini değerlendirir (Madde 56(2)). Uygun görülürse rapora bir yasama önerisi eşlik eder.