CMR belgesi (taşıma senedi) ve e-CMR açıklandı

CMR belgesi, yani CMR taşıma senedi, 1956 tarihli Cenevre Sözleşmesi uyarınca uluslararası karayolu eşya taşıma sözleşmesini teyit eden belgedir: gönderenin ve taşıyıcının imzaladığı üç asıl nüsha olarak düzenlenir. Sözleşme, senedin bulunmamasının, usule aykırı olmasının veya kaybolmasının taşıma sözleşmesinin varlığını ya da geçerliliğini etkilemediğini; senedin ise sözleşmenin, sözleşme koşullarının ve taşıyıcının eşyayı teslim aldığının prima facie (aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli) kanıtı olduğunu belirtir.

Bu sayfadaki sözleşme durumu rakamları, Birleşmiş Milletler Antlaşma Koleksiyonu’nun (UNTC) 28 Eylül 2026 itibarıyla verdiği rakamlardır.

CMR Sözleşmesi nedir

Eşyaların Karayolundan Uluslararası Nakliyatı İçin Mukavele Sözleşmesi (CMR; İngilizce başlığı Convention on the Contract for the International Carriage of Goods by Road), 19 Mayıs 1956’da Cenevre’de imzalandı ve 2 Temmuz 1961’de yürürlüğe girdi. Fransızca başlığı “Convention relative au contrat de transport international de marchandises par route (CMR)” biçimindedir; İngilizce ve Fransızca metinlerin her biri aynı derecede geçerlidir. UNTC, 28 Eylül 2026 itibarıyla 58 taraf ve 9 imzacı listelemektedir.

Article 42, Sözleşmeyi Avrupa Ekonomik Komisyonu’na üye ülkelerin ve Komisyonun görev tanımının (terms of reference) 8. paragrafı uyarınca Komisyona danışman sıfatıyla kabul edilen ülkelerin imzasına veya katılımına açar. Komisyonun görev tanımının 11. paragrafı uyarınca Komisyonun bazı faaliyetlerine katılabilen ülkeler ise Sözleşme yürürlüğe girdikten sonra katılarak âkit taraf olabilir.

Aşağıda daha sonra yapılan iki belge ele alınır: sorumluluk sınırını değiştiren 5 Temmuz 1978 tarihli Protokol ve elektronik taşıma senedine ilişkin 20 Şubat 2008 tarihli Ek Protokol. Tabloda, bu sitenin ana dillerine karşılık gelen beş ülke, UNTC’nin onay ve katılım (a) başlıkları altında listelediği tarihlerle yer alır. Bunlar onay veya katılım belgelerine ilişkin tarihlerdir, yürürlüğe giriş tarihleri değildir.

Hangi taşımayı kapsar

Article 1(1)’e göre Sözleşme, ücret karşılığında araçlarla karayoluyla yapılan her eşya taşıma sözleşmesine uygulanır; koşulu, sözleşmede belirtildiği şekliyle eşyanın teslim alındığı yer ile teslim için belirlenen yerin, en az biri âkit ülke olan iki farklı ülkede bulunmasıdır. Bunun için tarafların ikamet yerinin ve uyruğunun önemi yoktur. Article 1(2) araçları, 19 Eylül 1949 tarihli Yol Trafiği Sözleşmesi’nin Article 4’ündeki tanımlara göre motorlu araçlar, mafsallı araçlar, römorklar ve yarı römorklar olarak tanımlar. Article 1(3), Sözleşmenin kapsamına giren ve Devletlerin ya da hükümet kurum veya kuruluşlarının yaptığı taşımaları da Sözleşmeye tabi kılar.

Article 1(4) üç istisna sayar: herhangi bir uluslararası posta sözleşmesi hükümleri uyarınca yapılan taşıma, cenaze taşımaları ve ev eşyası taşımacılığı (furniture removal). Article 1(5) uyarınca âkit taraflar, aralarından iki veya daha fazlasının yapacağı özel anlaşmalarla hükümleri değiştirmemeyi kabul eder. Bunun istisnaları, Sözleşmeyi kendi sınır trafiklerine uygulanmaz hâle getirmek ya da tamamen kendi topraklarıyla sınırlı taşımalarda eşya üzerinde hak sahipliğini temsil eden taşıma senetlerinin kullanılmasına izin vermektir.

Article 2(1), yolculuğun bir bölümünde deniz, demiryolu, iç suyolu veya havayoluyla taşınan bir aracı kapsar: Article 14’ün uygulandığı hâller dışında, eşya araçtan boşaltılmıyorsa Sözleşme yine de taşımanın tamamına uygulanır. Paragraf, bu sayfanın özetlemediği bir kayıtla devam eder.

Sözleşme imzalanırken kabul edilen İmza Protokolü’nün point 1’i, Sözleşmenin Büyük Britanya ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığı ile İrlanda Cumhuriyeti arasındaki trafiğe uygulanmayacağını belirtir. Gümrük transiti taşıma sözleşmesinden ayrı bir konudur: TIR usulü ve karnesi TIR karnesi açıklandı yazısında ele alınır.

Taşıma senedi: sözleşmenin şartı değil, kanıtı

Article 4, taşıma sözleşmesinin bir taşıma senedi düzenlenmesiyle teyit edildiğini söyler. Senedin bulunmaması, usule aykırı olması veya kaybolması, sözleşmenin varlığını ya da geçerliliğini etkilemez; sözleşme Sözleşmeye tabi olmaya devam eder. Senedin ne işe yaradığı Article 9(1)’de belirtilir: taşıma sözleşmesinin yapıldığının, sözleşme koşullarının ve taşıyıcının eşyayı teslim aldığının prima facie kanıtıdır. Aşağıda anlatılan Article 9(2)’deki karine, aksi kanıtlanmadıkça uygulanır.

Article 41(1), Article 40 saklı kalmak üzere, Sözleşmeden doğrudan veya dolaylı olarak sapan her şartı hükümsüz ve geçersiz kılar; sözleşmenin diğer hükümleri ise geçerliliğini korur. Article 41(2) özellikle taşıyıcı lehine bir sigorta yararını veya benzeri başka herhangi bir hükmü ve kanıt yükünü kaydıran her hükmü sayar.

Article 6(1)(k) uyarınca senette, taşımanın aksine herhangi bir hüküm bulunsa da Sözleşmeye tabi olduğuna dair bir beyan yer alır. Senette bu beyan yoksa Article 7(3), bu eksiklik nedeniyle eşya üzerinde tasarruf yetkisine sahip kişinin uğradığı tüm masraf, kayıp ve zarardan taşıyıcıyı sorumlu tutar.

Üç asıl nüsha ve kimde bulunduğu

Article 5(1), senedin gönderenin ve taşıyıcının imzaladığı üç asıl nüsha olarak düzenleneceğini öngörür. Senedin düzenlendiği ülkenin hukuku izin veriyorsa imzalar basılı olabilir veya gönderen ile taşıyıcının mühürleriyle değiştirilebilir. Birinci nüsha gönderene verilir, ikinci nüsha eşyaya eşlik eder, üçüncü nüsha taşıyıcıda kalır. Article 5(2) uyarınca, eşyanın farklı araçlara yüklenmesi gerekiyorsa veya eşya farklı cinslerdeyse ya da farklı partilere bölünmüşse, gönderenin veya taşıyıcının, kullanılan her araç için ya da her eşya cinsi veya partisi için ayrı bir senet talep etme hakkı vardır.

İki madde, hakları belirli nüshalara bağlar. Article 12(1), gönderene eşya üzerinde tasarruf etme hakkı verir; gönderen özellikle taşıyıcıdan eşyayı yolda durdurmasını, teslimin yapılacağı yeri değiştirmesini veya eşyayı senette belirtilenden farklı bir alıcıya teslim etmesini isteyebilir. Article 12(2) uyarınca bu hak, ikinci nüsha alıcıya verildiğinde veya alıcı Article 13(1) kapsamındaki hakkını kullandığında sona erer. Hakkın kullanılması koşullara bağlıdır. Article 12(5)(a)’ya göre bunlardan biri, gönderenin, taşıyıcıya verilen yeni talimatların yazıldığı birinci nüshayı ibraz etmesi ve talimatların yerine getirilmesinden doğacak tüm masraf, kayıp ve zarara karşı taşıyıcıyı tazmin etmesidir. Article 12(7), birinci nüshanın ibrazını istemeden talimatları yerine getiren taşıyıcıyı, bu nedenle doğan her türlü kayıp veya zarardan, talepte bulunmaya hakkı olan kişiye karşı sorumlu kılar.

Article 13(1), eşya teslim için belirlenen yere vardıktan sonra alıcıya, taşıyıcıdan makbuz karşılığında senedin ikinci nüshasını ve eşyayı kendisine teslim etmesini isteme hakkı verir.

Tek bir sözleşme kapsamındaki taşımayı birbirini izleyen birden fazla karayolu taşıyıcısı yaptığında Article 34, her birini işlemin tamamının yerine getirilmesinden sorumlu kılar; ikinci ve sonraki her taşıyıcı, eşyayı ve senedi kabul etmekle senetteki koşullar çerçevesinde taşıma sözleşmesinin tarafı olur. Eşyayı önceki taşıyıcıdan kabul eden taşıyıcı, önceki taşıyıcıya tarihli ve imzalı bir makbuz verir ve kendi adını ve adresini senedin ikinci nüshasına yazar (Article 35(1)).

Almanya’nın Handelsgesetzbuch’unda Sözleşmeden ayrı, kendine ait bir taşıma senedi hükmü vardır. § 408 uyarınca taşıyıcı bir Frachtbrief düzenlenmesini talep edebilir; bu belge, gönderenin imzaladığı üç asıl nüsha olarak düzenlenir. § 408(3), aynı işlevleri gören bir elektronik kaydı, özgünlüğün ve bütünlüğün korunması koşuluyla Frachtbrief ile eşdeğer tutar.

Senedin içermesi gerekenler

Article 6 üç kademede işler. Article 6(1), senedin şu bilgileri içermesi gerektiğini söyler:

• (a) senedin tarihi ve düzenlendiği yer;
• (b) gönderenin adı ve adresi;
• (c) taşıyıcının adı ve adresi;
• (d) eşyanın teslim alındığı yer ve tarih ile teslim için belirlenen yer;
• (e) alıcının adı ve adresi;
• (f) eşyanın niteliğinin yaygın kullanımdaki tanımı ve ambalajlama biçimi, tehlikeli maddeler söz konusu olduğunda ise bunların genel kabul görmüş tanımı;
• (g) paket sayısı ile bunların özel işaretleri ve numaraları;
• (h) eşyanın brüt ağırlığı veya başka biçimde ifade edilen miktarı;
• (i) taşımaya ilişkin ücretler: taşıma ücretleri, ek ücretler, gümrük vergileri ve sözleşmenin yapılmasından teslime kadar doğan diğer ücretler;
• (j) gümrük ve diğer formaliteler için gerekli talimatlar;
• (k) taşımanın, aksine herhangi bir hüküm bulunsa da Sözleşmeye tabi olduğuna dair beyan.

Article 6(2), uygulanabildiği hâllerde senedin ayrıca şunları içermesi gerektiğini ekler:

• (a) aktarmaya izin verilmediğine dair bir beyan;
• (b) gönderenin ödemeyi üstlendiği ücretler;
• (c) “teslimde ödeme” (cash on delivery) ücretlerinin tutarı;
• (d) eşyanın değerine ilişkin bir beyan ve teslimde özel menfaati temsil eden tutar;
• (e) gönderenin taşıyıcıya eşyanın sigortalanmasına ilişkin talimatları;
• (f) taşımanın gerçekleştirileceği kararlaştırılan süre sınırı;
• (g) taşıyıcıya verilen belgelerin listesi.

Article 6(3) uyarınca taraflar, yararlı gördükleri diğer bilgileri de senede yazabilir.

Article 7(1), Article 6(1)(b), (d), (e), (f), (g), (h) ve (j)’deki bilgilerin, Article 6(2)’deki bilgilerin ve gönderenin senedin düzenlenmesi veya senede yazılması için verdiği diğer her türlü bilgi ya da talimatın yanlış veya yetersiz olması nedeniyle taşıyıcının uğradığı tüm masraf, kayıp ve zarardan göndereni sorumlu tutar. Gümrük veya diğer formalitelerin teslimden önce tamamlanabilmesi için Article 11(1), göndereni gerekli belgeleri senede eklemekle veya taşıyıcının emrine amade kılmakla ve taşıyıcıya istediği tüm bilgileri sağlamakla yükümlü kılar.

Gönderen tehlikeli maddeleri taşıyıcıya teslim ettiğinde Article 22(1) uyarınca taşıyıcıya tehlikenin tam niteliğini bildirmek ve gerekirse alınacak önlemleri belirtmek zorundadır. Bu bilgi senede yazılmamışsa, taşıyıcının tehlikenin tam niteliğini bildiğini başka yollarla kanıtlama yükü gönderene veya alıcıya düşer. Bu tür taşıma için araç kuralları ayrı bir sayfadadır: ADR açıklandı: tehlikeli madde araçları.

Yüklemede ve teslimde kontroller ve ihtirazi kayıtlar

Eşyayı teslim alırken taşıyıcı, Article 8(1) uyarınca, senetteki beyanların paket sayısı ile bunların işaretleri ve numaraları bakımından doğruluğunu ve eşyanın ve ambalajının görünürdeki durumunu kontrol eder. Taşıyıcının paketlere, işaretlere ve numaralara ilişkin beyanların doğruluğunu kontrol etmek için makul bir imkânı yoksa Article 8(2) uyarınca ihtirazi kayıtlarını gerekçeleriyle birlikte senede yazar; bu tür ihtirazi kayıtlar, gönderen senette bunlarla bağlı olmayı açıkça kabul etmedikçe göndereni bağlamaz. Gönderen, taşıyıcıdan eşyanın brüt ağırlığını veya başka biçimde ifade edilen miktarını ve paketlerin içeriğini kontrol etmesini isteyebilir. Taşıyıcı bu kontrolün giderini talep edebilir ve sonuç senede yazılır (Article 8(3)).

Article 9(2) bu ihtirazi kayıtlara dayanır. Senette taşıyıcının belirli bir ihtirazi kaydı yoksa, aksi kanıtlanmadıkça, taşıyıcı eşyayı teslim aldığında eşyanın ve ambalajının iyi durumda göründüğü ve paket sayısının, işaretlerinin ve numaralarının senetteki beyanlara uyduğu varsayılır.

Teslimde Article 30(1) uygulanır. Alıcı eşyayı, durumunu taşıyıcıyla birlikte usulüne uygun biçimde kontrol etmeden veya kayıp ya da hasarı genel olarak belirten ihtirazi kayıtları taşıyıcıya göndermeden teslim alırsa, bu teslim alma, eşyayı senette tanımlanan durumda aldığının prima facie kanıtıdır. İhtirazi kayıt için süre, kayıp veya hasar görünür durumdaysa teslim anıdır; görünür değilse pazar günleri ve resmî tatiller hariç teslimden itibaren yedi gündür.

Taşıyıcının sorumluluğu ve sınırı, metnin ifade ettiği şekliyle

Article 17(1) taşıyıcıyı, eşyayı teslim aldığı andan teslim anına kadar eşyanın tamamen veya kısmen kaybından ve eşyaya gelen hasardan, ayrıca teslimdeki her türlü gecikmeden sorumlu kılar. Article 17(4), Article 18(2) ila (5) saklı kalmak üzere, kayıp veya hasar sayılan hâllerin doğasında bulunan özel risklerden kaynaklandığında taşıyıcıyı sorumluluktan kurtarır. Bunlar arasında, kullanımı açıkça kararlaştırılmış ve senette belirtilmiş olan brandayla örtülmemiş açık araçların kullanılması (point (a)) ile gönderenin, alıcının veya bunlardan biri adına hareket eden kişilerin eşyayı elleçlemesi, yüklemesi, istiflemesi veya boşaltması (point (c)) yer alır. Bunlar, Sözleşmenin Chapter IV bölümünde yer alan, taşıyıcının sorumluluğuna ilişkin kurallardır. Yol kenarı denetim kuralları uyarınca yük sabitlemenin sorumluluğunun kime ait olduğu ayrı bir sorudur; bu soruyu yük sabitleme sayfası ele alır.

Article 23(1) tazminatı, eşyanın taşınmak üzere kabul edildiği yer ve zamandaki değerine dayandırır. 1956 tarihli özgün metinde Article 23(3), tazminatı eksik brüt ağırlığın kilogramı başına 25 frank ile sınırlıyordu; frank, ağırlığı bir gramın 10/31’i olan ve binde 900 saflıkta bulunan altın frankı ifade eder. Avrupa Ekonomik Komisyonu İç Ulaştırma Komitesi’nin Cenevre’de özel bir oturumda kabul ettiği 5 Temmuz 1978 tarihli Protokol bu paragrafı değiştirdi: “Bununla birlikte tazminat, eksik brüt ağırlığın kilogramı başına 8,33 hesap birimini aşmayacaktır.” Protokolün yeni Article 23(7)’si, hesap birimini Uluslararası Para Fonu’nun tanımladığı Özel Çekme Hakkı olarak tanımlar ve tutarın, davaya bakan mahkemenin bulunduğu Devletin ulusal parasına, o paranın karar tarihindeki veya tarafların üzerinde anlaştığı tarihteki değeri esas alınarak çevrileceğini belirtir.

Protokol 28 Aralık 1980’de yürürlüğe girdi. UNTC, 28 Eylül 2026 itibarıyla 6 imzacı ve 48 taraf listelemektedir. UNTC listeleri üzerinden yaptığımız sayıma göre 48 tarafın tamamı Sözleşmenin de tarafıdır; Sözleşmenin 58 tarafından 10’u ise Protokolün tarafı değildir: Afganistan, Azerbaycan, Bulgaristan, Kazakistan, Moğolistan, Karadağ, Fas, Umman, Suriye Arap Cumhuriyeti ve Tacikistan. Almanya, İspanya, Türkiye, Rusya Federasyonu ve Birleşik Krallık’ın hepsi Protokolün tarafıdır (yukarıdaki tabloya bakın).

Article 23(3)’teki sınır, birkaç kuraldan yalnızca biridir. Metin diğerlerini ayrı ayrı belirtir:

e-CMR: 2008 tarihli Ek Protokol

Sözleşmeye Elektronik Taşıma Senedine İlişkin Ek Protokol, 20 Şubat 2008’de Cenevre’de düzenlendi ve 5 Haziran 2011’de yürürlüğe girdi. UNTC, 28 Eylül 2026 itibarıyla 8 imzacı ve 42 taraf listelemektedir. Protokolün başlangıç bölümü (preamble) amacını şöyle açıklar: taşıma senedinin, verilerin elektronik olarak kaydı ve işlenmesi için kullanılan usullerle isteğe bağlı olarak düzenlenmesini kolaylaştırmak üzere Sözleşmeyi tamamlamak.

Article 1 elektronik taşıma senedini, taşıyıcının, gönderenin veya Sözleşmenin uygulandığı bir taşıma sözleşmesinin ifasında menfaati bulunan diğer herhangi bir tarafın elektronik iletişimle düzenlediği taşıma senedi olarak tanımlar. Bu tanım, senedin düzenlenmesiyle aynı anda veya sonrasında eklerle ya da başka yollarla elektronik iletişime bağlanan ve böylece senedin bir parçası hâline gelen, mantıksal olarak ilişkilendirilmiş bilgileri de kapsar. Elektronik imza, elektronik biçimdeki diğer verilere eklenen veya mantıksal olarak bağlanan ve doğrulama yöntemi işlevi gören elektronik biçimdeki veridir.

Article 2(1), taşıma senedinin ve Sözleşmenin uygulandığı bir taşıma sözleşmesinin ifasına ilişkin her türlü talebin, beyanın, talimatın, isteğin, ihtirazi kaydın veya diğer bildirimin elektronik iletişimle düzenlenmesine izin verir. Article 2(2) eşdeğerliği belirler: Protokolün hükümlerine uygun bir elektronik taşıma senedi, Sözleşmede anılan taşıma senedine eşdeğer sayılır, aynı kanıt değerini taşır ve aynı sonuçları doğurur. Eşdeğerlik bu nedenle Protokole uygunluğa bağlıdır; Protokolün gereklilikleri şunlardır.

• Doğrulama. Article 3(1), tarafların senedi, senetle bağlantısını güvence altına alan güvenilir bir elektronik imzayla doğrulamasını öngörür. İmza yalnızca imzalayana bağlıysa, imzalayanı tanımlayabiliyorsa, imzalayanın yalnızca kendi denetimi altında tutabileceği araçlarla oluşturulmuşsa ve ilişkili olduğu verilere, verilerdeki sonraki her değişiklik tespit edilebilecek biçimde bağlıysa, yöntemin güvenilir olduğu aksi kanıtlanmadıkça varsayılır. Article 3(2), senedin düzenlendiği ülkenin hukukunun izin verdiği diğer her türlü elektronik doğrulama yöntemine izin verir; Article 3(3) ise bilgilerin, bunlara hakkı olan her tarafın erişimine açık olmasını şart koşar.
• Aynı bilgiler, bütünlük. Article 4(1), elektronik senedin Sözleşmede anılan senetle aynı bilgileri içereceğini söyler. Senedi düzenlemek için kullanılan usul, senedin nihai biçimiyle ilk kez oluşturulduğu andan itibaren bilgilerin bütünlüğünü güvence altına almalıdır (Article 4(2)). Senedi tamamlama veya değiştirme usulü, her tamamlamayı veya değişikliği bu nitelikte tespit edilebilir kılmalı ve senedin özgün hâlinde yer alan bilgileri korumalıdır (Article 4(3)).
• Kararlaştırılan usuller. Article 5(1), sözleşmenin ifasında menfaati bulunan tarafların usuller ve bunların uygulanması konusunda anlaşmasını öngörür. Anlaşma özellikle şu konuları kapsar: senedin hak sahibi tarafa düzenlenip teslim edilme yöntemi (a); senedin bütünlüğünü koruduğuna dair güvence (b); senetten doğan haklara sahip tarafın bu hakkını gösterebileceği biçim (c); alıcıya teslimin onaylanma şekli (d); senedin tamamlanması veya değiştirilmesi usulleri (e); senedin başka yollarla düzenlenmiş bir taşıma senediyle olası değiştirilmesine ilişkin usuller (f).
• Senette atıf. Article 5(2) uyarınca usuller elektronik senette anılmalı ve kolayca öğrenilebilir olmalıdır.

Article 6(1), taşıyıcının, gönderenin talebi üzerine ona eşya için bir makbuz ve sevkiyatı tanımlamak ile elektronik senede erişmek için gerekli tüm bilgileri vermesini öngörür. Article 6(2) uyarınca gönderen, Sözleşmenin Article 6(2)(g) ve Article 11’inde anılan belgeleri elektronik iletişim biçiminde sunabilir; bunun için belgelerin bu biçimde mevcut olması ve tarafların, belgelerle elektronik senet arasında bütünlüklerini güvence altına alacak bir bağ kurulmasını sağlayan usuller üzerinde anlaşmış olması gerekir.

Protokol, 27’den 30 Mayıs 2008’e kadar (bu gün dahil) Cenevre’de, ardından 30 Haziran 2009’a kadar (bu gün dahil) New York’taki Birleşmiş Milletler Genel Merkezi’nde imzaya açıktı (Article 7(2)). İmzacı Devletlerce onaya tabidir ve Sözleşmenin tarafı olan imzacı olmayan Devletlerin katılımına açıktır (Article 7(3)). Bu nitelikteki beş Devletin belgelerini tevdi etmesinden sonraki doksanıncı günde yürürlüğe girer (Article 8(1)); sonradan onaylayan veya katılan her Devlet için ise o Devletin belgesini tevdi etmesinden sonraki doksanıncı günde yürürlüğe girer (Article 8(2)). Article 9(3) uyarınca Sözleşmenin tarafı olmaktan çıkan bir Devlet, aynı tarihte Protokolün de tarafı olmaktan çıkar.

UNTC’de Belçika 27 Mayıs 2008 tarihli imzasıyla imzacı olarak görünür; onay veya katılım kaydı yoktur. Yani Belçika 28 Eylül 2026 itibarıyla taraf değil, imzacıdır. UNTC listelerine ve Avrupa Birliği’nin 27 üye ülkesini sıralayan listesine dayanan sayımımıza göre 27 AB Üye Devletinin tamamı CMR’nin, 22’si e-CMR Protokolü’nün tarafıdır. Protokole taraf olmayan beş devlet Belçika (yalnızca imzacı), Hırvatistan, Kıbrıs, İrlanda ve Malta’dır.

e-CMR’nin AB kabotaj kurallarıyla buluştuğu yer

Regulation (EC) No 1072/2009’un Article 8(4) maddesi, o maddede belirtilen koşulların karşılandığını kanıtlamak için ek bir belge istenmeyeceğini söyler. Regulation (EU) 2020/1055 ile eklenen Article 8(4a), Article 8(3)’te anılan kanıtın, talep üzerine ve yol kenarı denetiminin süresi içinde ev sahibi üye devletin yetkili denetim görevlisine sunulmasını veya iletilmesini şart koşar. Kanıt “elektronik olarak sunulabilir veya iletilebilir”; bunun için bilgisayarların depolama ve işleme amacıyla doğrudan kullanabileceği, değiştirilebilir yapılandırılmış bir biçim, “örneğin” 2008 tarihli Ek Protokol kapsamındaki bir e-CMR kullanılır. 2020/1055 sayılı Regulation’ın Recital (23)’ü, elektronik taşıma bilgilerinin kullanımının ve iletiminin uygunluğu kanıtlama aracı olarak tanınması gerektiğini ve kullanılan biçimin güvenilirliği ve özgünlüğü sağlaması gerektiğini belirtir.

Komisyonun kabotaj Soru-Cevap belgesi (Q&A), ayrıntıların normalde CMR biçimindeki taşıma senedinde veya konşimentoda yer aldığını, ek bir belge istenmediğini ve belgelerin örneğin bir elektronik taşıma senediyle (e-CMR) elektronik olarak sunulabileceğini veya iletilebileceğini söyler. Yedi kanıt kalemi, süre sınırları ve işlem kotası kabotaj ve gönderilen sürücüler sayfasında ele alınır. Karayolu taşımacısı yetki belgesi sayfası, taşıma sözleşmelerini bir işletmenin kendi tesislerinde erişebilmesi gereken belgeler arasında sayan yerleşiklik kuralını ele alır.